ΠΟΛΙΤΗς

......... μέρες και νύχτες καλοκαιριού.......................Ιστοσελίδα για κοινωνικό-πολιτικά ζητήματα......... .......................Ιούνης 2017...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

πολίτης //ουσιαστικό // κάτοικος πόλης που έχει πολιτικά δικαιώματα, ελεύθερος πολίτης |με γεν. |αντ. του ἰδιώτης |αντ. του ξένος 2. συμπολίτης |φρ. ἀγαθός πολίτης, χρηστὸς πολίτης, αντ. κακὸς πολίτης, πονηρὸς πολίτης |φρ. φύσει, γένει πολίτης=από τη γέννησή του ελεύθερος πολίτης |φρ.ποιῶ ή ποιοῦμαι τινά πολίτην=πολιτογραφώ, δίνω σε κπ. τα δικαιώματα ελεύθερου πολίτη Β. |το ουσ. ως επίθ. αυτός που ανήκει στην πόλη //Βασικό Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

!!

Μετάφραση [Translate]

Ροή ειδήσεων

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Η φιλοσοφία του «Νέου Παρθενώνα»

Οι φιλόσοφοι υπουργοί Παναγιώτης Κανελλόπουλος και Κωνσταντίνος Τσάτσος στον Aγνωστο Στρατιώτη 
|Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ, ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ (Αθήνα 2001)

«Οσοι θα ασκήσουν το έργο της διαφώτισης πρέπει να ξέρουν, αυτοί τουλάχιστον, γιατί είναι εθνικόφρονες»
Κωνσταντίνος Τσάτσος, πρώην υπουργός Παιδείας («Εθνος και Κομμουνισμός», Αθήναι 1952)
~~~~~~~~~~~
Στις 31 Μαρτίου 1945, μόλις πέντε μήνες αφότου η χώρα είχε βγει από τη δίνη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, στην εφημερίδα του Εθνικού Ενωτικού Κόμματος, «Ελληνική Φωνή», δημοσιεύτηκε το άρθρο «Πήραμε επικίνδυνο κατήφορο».
Ο συντάκτης του, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, διατεινόταν ότι το έθνος, αντί να χαίρει εθνικής υπερηφάνειας, είχε πάρει τον κατήφορο, που δεν ήταν άλλος από την ανθελληνική λογική του κομμουνισμού που είχε αντικαταστήσει «το γόνιμο ελληνικό πάθος του λαού με μικρά και άγονα εμφύλια πάθη».
Είχαν προηγηθεί τα Δεκεμβριανά -«ο φοβερός Δεκέμβριος»- και θα ακολουθούσε ο Εμφύλιος, «ο λεγόμενος συμμοριτοπόλεμος, που -είτε το θέλουμε είτε όχι- ήταν εμφύλιος πόλεμος» (Π. Κανελλόπουλος, «Ιστορικά δοκίμια», Αθήνα 1975, σ. 21).
Οπως θα εξομολογούνταν μετά τη Μεταπολίτευση, «οι ψυχώσεις που κληροδότησε η τραγωδία του εμφυλίου πολέμου» δεν άφησαν άθικτο ούτε τον ίδιο (όπ.π., σ. 24).
⤊ Από την υψηλή θεωρία στην έμπρακτη υλοποίηση της εθνικής κατήχησης. Η χριστιανική λατρεία και οι «κλασικές, λιτές και αρρενωπές» ιδέες των αρχαίων προγόνων στην υπηρεσία της ανάσχεσης των «θηλυκών υστερικών θεοτήτων», που εκπροσωπούσαν σοσιαλισμός και φιλελευθερισμός ⤋
Πράγματι, ενώ ήδη από τον Μεσοπόλεμο ο ίδιος και ομοϊδεάτες του είχαν ανακηρυχθεί φανατικοί πολέμιοι του ιστορικού υλισμού και της Αριστεράς, βαίνοντας προς τη δεκαετία του 1950 η ιδεολογική τους αντίθεση έλαβε διαστάσεις εμμονής, οδηγώντας στη δαιμονοποίηση της Αριστεράς.
Μετεμφυλιακά, η εθνικόφρων διανόηση μέσα από πολιτικές του πολιτισμού αλλά και πολιτικές πρακτικές σε κυβερνητικό επίπεδο ιδιοποιήθηκε και αξιοποίησε σχήματα της κλασικής αρχαιότητας με την ιδεαλιστική φιλοσοφική παράδοση, αλλά και αποκαλυπτικά-σωτηριολογικά σχήματα, ως πρώτη ύλη για τη συγκρότηση του μετεμφυλιακού εθνικού αφηγήματος.
Δύο χαρακτηριστικά δείγματα διανοουμένων-πολιτικών που συνέβαλαν στη συγκρότηση αυτού του λόγου είναι ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος και ο Κωνσταντίνος Τσάτσος.
Η στρατιωτική επικράτηση των δυνάμεων της κυρίαρχης τάξης και η ήττα του Δημοκρατικού Στρατού στον εμφύλιο πόλεμο δεν συνοδεύτηκαν από την ανάλογη πολιτική, ηθική και ιδεολογική νίκη· γι’ αυτόν τον λόγο δεν κατάφερε να απαλλαγεί μετεμφυλιακά από το μόνιμο σύνδρομο για την εξασφάλιση του μεγαλύτερου δυνατού «περιθωρίου ασφαλείας» απέναντι στον εσωτερικό εχθρό.
Η νομιμοποίηση και η αναδιοργάνωση της εξουσίας της έγινε σε κοινοβουλευτικό πλαίσιο, αλλά το ζητούμενο ήταν να κατοχυρωθεί η επικράτηση των νικητών του Εμφυλίου και να διασφαλιστεί η εξουσία τους τόσο στο πολιτικό πεδίο, με τους μηχανισμούς καταστολής του κράτους που εξοβέλιζαν την Αριστερά από το πλαίσιο του δημόσιου βίου και της αστικής νομιμότητας, όσο και στο ιδεολογικό πεδίο, με την «αποΕΑΜοποίηση» ευρέων τμημάτων του λαού και την επιβολή των «υγιών κοινωνικών φρονημάτων», την εμπέδωση της «εθνικοφροσύνης».
Ο αντικομμουνισμός έτσι, ως επίσημη κρατική ιδεολογία, υπηρετούσε τον γενικότερο στόχο του αντικομμουνιστικού κράτους.

Η «συνωμοσία των ιδεολογιών»

Αυτή η στόχευση ήταν ίσως ο «νέος τόνος» που είχε ανάγκη -κατά τον Κανελλόπουλο- η πολιτική και η δημόσια ζωή ήδη από το 1945:
«Χρειαζόμαστε», έγραφε, «μιαν εθνική αισιοδοξία και υπερηφάνεια που δεν κερδίζεται με το να χαρακτηρίζουμε ως πηγή της νέας περιόδου της ζωής μας το “πνεύμα” της Βάρκιζας […]. Χρειαζόμαστε λίγη ψυχολογία Ντεγκωλλισμού και στην Ελλάδα. Μόνον αυτή μπορεί να μας σώσει.
Ο κομμουνισμός πήγε να μας μεταβάλει σ’ ένα λαό ηττημένων που δεν έχει να λύσει παρά μόνον εσωτερικές διαφορές για να υποστεί έτσι εξιλασμό για αμαρτήματα, αντί να διεκδικήσει, όπως του αξίζει, δικαίωση για ιστορικά μεγαλουργήματα» («Ελληνική Φωνή», 31/3/1945).
Ο Κανελλόπουλος και ο Τσάτσος, με την ιδιότητα πνευματικών ανθρώπων και πολιτικών προσώπων, τόσο πριν από τον πόλεμο όσο και μεταπολεμικά πρόβαλλαν μια διδασκαλία πνευματικής παράδοσης του ελληνισμού βασισμένη στο τρίπτυχο κλασική αρχαιότητα - ιδεαλισμός - ανθρωπισμός, απαραίτητη για να δημιουργηθεί ο νέος «μύθος» του ελληνισμού και για να στηριχτεί πάνω σ' αυτήν το πλατωνικής εμπνεύσεως μεταπολεμικό κράτος, της «εθνικά και πολιτικά ορθής» συμπεριφοράς· το κράτος πολέμιος της «εθνοπροδοτικής» κομμουνιστικής ιδεολογίας.
Ηδη το 1945 ο Κανελλόπουλος στο έργο του «Ο Πόλεμος και το Μέλλον. Διδάγματα και αιτήματα», προβαίνοντας σε έναν απολογισμό της δεκαετίας 1935-1945, αποφαινόταν ότι από το παρελθόν θα διασωθεί μόνον ό,τι είναι «θετικό, αρρενωπό, πανάρχαιο» και κάτι τέτοιο «ως πνευματικό και ηθικό φαινόμενο είναι μόνο η Ελλάς» (σ. 5).
Υποστήριζε ότι η πολιτική και φιλοσοφική σκέψη δυόμισι χιλιάδων ετών αποτυπωνόταν σχηματικά μέσα από την αντιθετική συμβολή δύο αιώνων: του 5ου αιώνα της κλασικής αρχαιότητας και του «ανθελληνικού» 19ου αιώνα.
Ο ελληνικός 5ος αιώνας, από τον Σόλωνα μέχρι τον Δημοσθένη, με αποκορύφωμα τον Πλάτωνα, γέννησε τις «κλασικές, λιτές και αρρενωπές» ιδέες της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης.
Αντιθέτως, ο «ανθελληνικός» 19ος αιώνας, από τον Ρουσό και τη Γαλλική Επανάσταση μέχρι τον Λένιν και τον φασισμό, αντιπάλεψε αυτές τις ιδέες, γεννώντας ένα «πλήθος μικρές ιδεολογίες, θεωρίες και ψυχώσεις που έμοιαζαν με θηλυκές υστερικές θεότητες, με παραληρήματα Μαινάδων».
Το αριστοκρατικό περιεχόμενο της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης εκφυλίστηκε κατά τον 19ο αιώνα, καθώς αυτές διολίσθησαν σε ιδεολογίες, «βάρβαρα» κατασκευάσματα, είτε γινόταν λόγος για τον «άκρατο φιλελευθερισμό» είτε ακόμη περισσότερο για τον «απάνθρωπο κομμουνισμό» (σ. 14-5).
Χρέος όσων υπερασπίζονταν τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη, το Μέτρο, την Αλήθεια και τον Ανθρωπισμό, όσων δηλαδή «σκέπτονται ανθρώπινα, απλά κι ελληνικά», ήταν «να ματαιώσουν τη συνωμοσία αυτών των ιδεολογιών και να αγωνιστούν για το μέλλον που έρχεται» (σ. 44).
Στο έργο του «Εικοστός αιώνας. Η πάλη μεταξύ ανθρωπισμού και απανθρωπιάς», που δημοσίευσε το 1951, ο ίδιος όριζε ως «απανθρωπιά» την πολιτική δράση των κομμουνιστών στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, που «νόθευσε» και κατέστησε «ανίερη» την εθνική αντίσταση:
«Τα κομμουνιστικά κόμματα πήραν εντολή να οργανώσουν στις κατεχόμενες χώρες “εθνικοαπελευθερωτικά μέτωπα”, να προσποιηθούν ότι ενδιαφέρονται μόνο για τη δημοκρατία και για την καταπολέμηση του φασισμού, να παγιδεύσουν και να τραβήξουν στις οργανώσεις τους όλα τα στοιχεία που ήθελαν να πολεμήσουν τον κατακτητή, προπάντων τη νεολαία, να επηρεάσουν λίγο-λίγο τα στοιχεία αυτά ή να τα συμπιέσουν και να τα υποτάξουν ψυχικά, […] να διασπάσουν έτσι την ενότητα των λαών εξαπολύοντας τον εμφύλιο πόλεμο μέσα στη νύχτα της κατοχής, και να προετοιμασθούν για την κατάκτηση της εξουσίας και την εγκαθίδρυση του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού ύστερ’ από την απελευθέρωση.
Ο κομμουνισμός δηλητηρίασε έτσι την ιστορία στις ηθικά πιο μεγάλες ώρες των ευρωπαϊκών λαών» (σ. 168).
ΜακρόνησοςΜακρόνησος | 
Οσο εντείνονται οι πολιτικοί και ιδεολογικοί ανταγωνισμοί σε εγχώρια και διεθνή κλίμακα, ο Κανελλόπουλος καταφεύγει πλέον σ’ ένα εσχατολογικό πλαίσιο για να δομήσει την αντιπαράθεση με την Αριστερά.
Ενώ λοιπόν στον Μεσοπόλεμο η ιδεολογική αντιπαράθεση διεξήχθη σε φιλοσοφικό επίπεδο [ιδεαλισμός εναντίον (ιστορικού) υλισμού], μετεμφυλιακά, από τις ιδεολογικές χρήσεις -και συχνά καταχρήσεις- της φιλοσοφίας, και καθώς έχουν εξαντληθεί καταπώς φαίνεται τα εγκόσμια μέσα από την εθνικόφρονα παράταξη, η ρητορική μετατοπίζεται σε θεολογικό επίπεδο και σε μια αποκαλυπτική φιλολογία.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η φιλοσοφική-θεολογική τριλογία της τρίτης συγγραφικής περιόδου του Κανελλόπουλου, τη δεκαετία 1950-1960 (με τα έργα «Ο Χριστιανισμός και η εποχή μας. Από την ιστορία στην αιωνιότητα», «Μεταφυσικής προλεγόμενα. Ο άνθρωπος, ο κόσμος, ο θεός» και «Το τέλος του Ζαρατούστρα»), σε μια περίοδο κατά την οποία υπηρετεί την κυβέρνηση από τη θέση του υπουργού Εθνικής Αμυνας.
Στην πρώτη αυτή μετεμφυλιακή δεκαετία, ο Κανελλόπουλος, εκφράζοντας τις εσχατολογικές ανησυχίες του για τη σύγχρονη εποχή, μετατοπίζεται σε μια ολοένα περισσότερο θεολογική στάση.
Ηδη στο έργο «Ο Χριστιανισμός και η εποχή μας» διαπιστώνει ότι έχουν κλονιστεί όλες οι αξίες, ακόμα και η ίδια η ουσία του Χριστιανισμού, αφού υπάρχει πλέον «ένα μεταφυσικό κενό στην ψυχή των ανθρώπων».
Ποιο είναι όμως το φοβερό αυτό γεγονός απέναντι στο οποίο η ανθρώπινη ψυχή είναι «αδειανή και απροετοίμαστη»;
Ο Κανελλόπουλος εξηγείται: «Θάταν στενόκαρδο αν έλεγα ότι το φοβερό γεγονός που σημειώνεται και επεκτείνεται απειλητικά είναι ο κομμουνισμός».
Η ίδρυση της ΕΔΑ το 1951, η εκλογική εδραίωση και η ισχυροποίησή της μέχρι το τέλος της δεκαετίας φανέρωναν, αν μη τι άλλο, την απήχηση και τη σταδιακή άνοδο της Αριστεράς λίγα μόλις χρόνια μετά τη λήξη του Εμφυλίου.
Η θεολογική προσέγγιση, μολονότι μαρτυρούσε μια διολίσθηση στον ανορθολογισμό, κατείχε γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο περισσότερη δύναμη ως πολιτικός λόγος και μάλιστα πιο αποτελεσματικός.
Αλλωστε, ο προφητικός λόγος είναι πανίσχυρη συνιστώσα μιας θεολογίας της εξουσίας, καθώς ο εσχατολογικός λόγος λειτουργεί και ως καθεστωτικός (βλ. Α. Λιάκος, «Αποκάλυψη, Ουτοπία και Ιστορία», Αθήνα 2011, σ. 69).
Ο φόβος για επικράτηση της Αριστεράς οδήγησε πλέον τη διανόηση στη συγκρότηση ενός σώματος πολιτικής θεολογίας, που εντέλει επιτελούσε την ίδια ακριβώς λειτουργία με την ιδεολογία.
ΜακρόνησοςΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟΥ 20ού ΑΙΩΝΑ (τ.Δ2)
⤊ Πατρίς και θρησκεία σε πρώτο πλάνο, για την εθνική «αναμόρφωση» των κρατουμένων της Μακρονήσου. Οι αποτελεσματικότερες μέθοδοι που εφαρμόστηκαν εκεί δεν είχαν φυσικά θέση στην επίσημη προπαγάνδα ⤋
ΜακρόνησοςΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟΥ 20ού ΑΙΩΝΑ (τ.Δ2)

Η εκπαίδευση των εθνικοφρόνων

Ομοια στη στόχευση και σε μαξιμαλισμούς εναντίον της Αριστεράς ήταν και η πρόταση του Τσάτσου.
Στο έργο του «Εθνος και Κομμουνισμός», που δημοσιεύτηκε το 1952 υπό την αιγίδα της Εκκλησίας της Ελλάδος, εξέθετε και όριζε το αναμορφωτικό πρόγραμμα της εθνικοφροσύνης, το οποίο συνιστούσε περίπου μια «θεραπευτική» συνταγή για την ανάκαμψη του έθνους.
Ορισμένα αποσπάσματα αυτού του έργου είναι εξαιρετικά κατατοπιστικά για τον τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας αντιλαμβανόταν αυτή τη στόχευση:
«Η ρίζα του κομμουνισμού στην Ελλάδα είναι κυρίως διανοητική. Δεν τον εδημιούργησαν τον κομμουνισμό εδώ οι κοινωνικές συνθήκες φυσιολογικά, αλλά σχεδόν τεχνητά τον κατασκευάσανε οι λίγοι διανοούμενοι του τόπου, μεταφυτεύοντας από άλλες χώρες σχήματα και μορφές, που ούτε οικονομικά, ούτε κοινωνικά εδώ ταιριάζανε. [...] Πρέπει προ παντός να εκπαιδευθούν όσοι θα ασκήσουν το έργο της διαφώτισης.
Πρέπει να ξέρουν, αυτοί τουλάχιστον, γιατί είναι εθνικόφρονες. Και για να το ξέρουν, πρέπει να ξέρουν τι είναι ελληνικό έθνος, τι επετέλεσε και τι μπορεί να επιτελέση, τι πρέπει να επιτελέση μέσα στην ιστορία, ποια είναι η ιστορική του αποστολή.
Για να τα ξέρουν όμως αυτά, πρέπει να έχουν μελετήσει φιλοσοφία και ιστορία. […] Αυτός είναι ο πρώτος σταθμός του αγώνα: μια θεμελίωση φιλοσοφική και ιστορική του ελληνικού Εθνους και της αποστολής του. [...]
Η εθνικοφροσύνη που θα νικήση τον κομμουνισμό δεν είναι πίσω, είναι πέρα από αυτόν. Η εθνικοφροσύνη που θα νικήση τον κομμουνισμόν θα είναι πρόοδος, όχι οπισθοδρόμηση» (σ. 34-38).
ΜακρόνησοςΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟΥ 20ού ΑΙΩΝΑ (τ.Δ2)
Ο Τσάτσος υποστήριζε ότι εκείνο από τα έργα του στο οποίο συμπύκνωνε τις θέσεις του για την αποστολή του ελληνισμού, ως έργο «εθνικής αυτοσυνειδησίας», ήταν η «Ελληνική Πορεία».
Στα απομνημονεύματά του ο ίδιος το χαρακτηρίζει «θεωρητική παρακαταθήκη» του για τον ελληνισμό και την ελληνικότητα («Λογοδοσία μιας ζωής», Αθήνα 2001, τ.Β', σ. 597).
Η πρώτη έκδοση του έργου πραγματοποιήθηκε το 1952.
Η δεύτερη έκδοση, εμπλουτισμένη από νεότερα κείμενα και συλλογή άρθρων και ομιλιών του Τσάτσου από τη δεκαετία του 1940 μέχρι τη δεκαετία του 1960, κυκλοφόρησε το 1967.
Στα περισσότερα από αυτά τα κείμενα υποστήριζε ότι, για να μεταφερθεί ο ελληνισμός μεταπολεμικά σε ένα νέο στάδιο ιστορικής δημιουργίας, όφειλε να επιστρέψει στο ελληνικό κλασικό μέτρο, στον ελληνικό «πλατωνικό» μύθο, γιατί τη «διδαχή» αυτή κανένας άλλος λαός δεν μπορούσε να προσφέρει πληρέστερα στην Ευρώπη (όπ.π., 1967, σ. 24).
Ο Τσάτσος υπογράμμιζε πως η επιστροφή στον «απαρασάλευτο ελληνικό κανόνα» ήταν χρέος και έργο της γενιάς του - και μάλιστα αναγκαίο για την ανασκευή του κομμουνιστικού μύθου, που ήταν ξεπεσμός της φιλοσοφίας, μιας φιλοσοφίας γεμάτης κενά και αντιφάσεις (σ. 32-33).
Γι' αυτόν τον λόγο προέτρεπε:
«Ο νέος ευρωπαϊκός κόσμος για να αντιμετωπίσει τον κομμουνισμό θα πρέπει να γυρίσει στις πηγές του κλασικού πνεύματος» (σ. 36), από όπου θα ξεπεταχτεί ο νέος άνθρωπος του μέλλοντος, «ο άνθρωπος που θα πιστεύει στον κλασικό λόγο, στην πλατωνική ιδέα, που θα πιστεύει στο κλασικό μέτρο και στο κλασικό ιδανικό της πολιτείας του Επιταφίου», παραμερίζοντας τον υλισμό του κομμουνισμού και του φιλελευθερισμού (σ. 38).
Κληρονόμος του αρχαίου ελληνικού μύθου, το ελληνικό έθνος ήταν αυτό που από τη φύση και την ιστορία του πληρούσε τις προϋποθέσεις για τη δημιουργία ενός νέου κλασικού μύθου (σ. 89).
ΜακρόνησοςΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟΥ 20ού ΑΙΩΝΑ (τ.Δ2)
Ηδη από την περίοδο του εμφύλιου πολέμου τόσο ο Κανελλόπουλος όσο και ο Τσάτσος από το υπουργικό τους αξίωμα εγκωμίαζαν ως «εκπαιδευτικό» το αναμορφωτικό έργο της Μακρονήσου.
Συχνά στο περιοδικό «Σκαπανεύς» δημοσιεύονταν οι «διδαχές» τους για τη διαμόρφωση του νέου ελληνικού κλασικού και αντικομμουνιστικού μύθου.
Στο τεύχος του Μαΐου 1949 δημοσιεύτηκε, λ.χ., στο περιοδικό δήλωση του υπουργού Στρατιωτικών, Κανελλόπουλου (23/3/1949):
«Η ιστορία θα γράψη πως η στροφή της παγκοσμίου καταστάσεως εδώ άρχισε, στη Μακρόνησο. Στο ξερονήσι αυτό εβλάστησε σήμερα η Ελλάς ωραιοτέρα παρά ποτέ» (σ. 5).

Εθνική «ψυχοθεραπεία»

Στις 24 Ιουλίου 1949, σε μία από τις επισκέψεις του στη Μακρόνησο ως υπουργός Παιδείας, συνοδευόμενος από τον συνταγματάρχη Μπαϊρακτάρη και υπαλλήλους του υπουργείου του, ο Τσάτσος καλοτύχιζε τους στρατιώτες γιατί είχαν την ευτυχία «να διεξάγουν έναν αγώνα πνευματικής και ηθικής βελτιώσεως κατά των αρχών του κακού» και παρότρυνε τις ένοπλες δυνάμεις να συνδράμουν με το έργο τους στην ανασυγκρότηση της χώρας «μέσα εις την ελευθέραν ζωήν της αληθινής Δημοκρατίας», αφού με το έργο τους «ενίκησαν τον Σατανά».
Στο πλαίσιο αυτό καταδίκαζε το «εσφαλμένον και απατηλόν της σλαυοκομμουνιστικής θεωρίας», κατατάσσοντας το έργο των στρατιωτών εκεί στους αγώνες των Ελλήνων για την ελευθερία, αφού, όπως έλεγε, «έχουμε τριών χιλιάδων χρόνων ιστορία και δεν θα γίνουμε είλωτες των Σλαύων» («Ο υπουργός της Παιδείας κ. Κ. Τσάτσος στο νησί μας», Σκαπανεύς, Αύγουστος 1949, σ. 21).
Τον Σεπτέμβριο του 1949, ένα μήνα μετά τη λήξη του Εμφυλίου, στο ερώτημα του «Σκαπανέα» «αν το επιτελεσθέν εν Μακρονήσω έργον συνέβαλεν εις την νικηφόρον διεξαγωγήν του αγώνος εναντίον των σλαυοκομμουνιστών», ο Κανελλόπουλος χαρακτήριζε τη νήσο ως «υπέροχο σχολείο εθνικής μετανοίας και αναβαπτίσεως των ασώτων υιών της Ελλάδος» και ως εκ τούτου υποδειγματικό για την προσφορά του στην πολιτική και πνευματική ανόρθωση του ελληνισμού («Πώς μας βλέπουν. Ο υπουργός των στρατιωτικών κ. Κανελλόπουλος ομιλεί διά την Μακρόνησον», Σκαπανεύς, Σεπτέμβριος 1949, σ. 9).
Για τον εθνωφελή δε και παιδαγωγικό χαρακτήρα της αναμόρφωσης στη Μακρόνησο, ο Τσάτσος εξηγούσε αναλυτικά τον επόμενο μήνα:
«Εχρειάσθηκε καιρός για να καταλάβουν οι πολλοί, ότι ήταν τόσο αντίθετη με την φύση των πραγμάτων η προσχώρησις των ελλήνων στον κομμουνισμό, ώστε η επιστροφή τους προς την Ελλάδα ήταν εύκολα κατορθωτή, αν βρισκόταν πρόσφορος δρόμος. Ο δρόμος αυτός βρέθηκε σε λίγους μήνες στη Μακρόνησο. […]
»Εχρειάστηκε πολύς καιρός για να καταλάβουν, αυτοί ακριβώς, ότι η Μακρόνησος ήταν τόπος όχι μαρτυρίου, αλλά κατευνασμού, όχι τόπος αντεκδικήσεως ενός φανατισμένου δυναμικού κράτους, αλλά ένας τόπος ψυχοθεραπείας που προσφέρει με τη μεγαλύτερη ηπιότητα ένα κράτος δημοκρατικό. […]
»Οταν στο σχολείο ο καθηγητής αναγκάζει τον μαθητή να μάθη την άλγεβρά του ή την γραμματική του, κανείς δεν ονομάζει τον εξαναγκασμό αυτό βία. Το ίδιο συμβαίνει και στη Μακρόνησο. Διδάσκεται η αλήθεια και οι τρόφιμοί της πρέπει να την μάθουν. […]
»Ετσι πέρασαν λίγοι μήνες και αναγκάστηκαν όλοι να ομολογήσουν ότι το έργο της Μακρονήσου αποτελεί μιαν εθνική ευεργεσία, ένα έργο θετικό και δημιουργικό απέναντι της επικρατούσης αρνητικότητας, ένα έργο κατευναστικό απέναντι της επικρατούσης φανατικής αδιαλλαξίας. […] Εις την Μακρόνησον την καταδίωξιν υποκαθιστά η αγωγή, η έξις, η θεραπεία» («Πώς μας βλέπουν. Ο υπ. Παιδείας κ. Κ. Τσάτσος ομιλεί διά την Μακρόνησον», Σκαπανεύς, Οκτώβριος 1949, σ. 9 & 17).
Μακρόνησος
Πολιτικά συνεπής και πιστός δεξιός, ο Τσάτσος θα διατηρήσει αντικομμουνιστική στάση μέχρι το τέλος της ζωής του, θεωρώντας αδικαιολόγητη ακόμη και την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης το 1982.
Χαρακτηρίζοντάς την «εθνικό έγκλημα» και «παραχάραξη» της Ιστορίας, στα απομνημονεύματά του υπογράμμισε για ακόμη μία φορά:
«Ο αγώνας μου κατά του κομμουνισμού είναι ένα κομμάτι της ζωής μου. Είναι το βασικό πρόβλημα του καιρού μας που θέτει σε κίνδυνο την υπόσταση του ελληνικού έθνους, που αποβλέπει στην απορρόφησή του σε άλλες εθνότητες και στην κατάλυση της ψυχικής και πνευματικής του ιδιοτυπίας» (όπ.π., τ.Β', σ. 618-9).

Δεν συνθηκολογεί, δεν γλιστράει

Τόσο ο Κανελλόπουλος όσο και ο Τσάτσος αποτελούν δείγματα διανοουμένων-πολιτικών που μεταπολεμικά μετατοπίστηκαν σε ακόμη πιο συντηρητικές θέσεις από πριν, συμβάλλοντας συνειδητά όχι μόνο στη συγκρότηση αλλά και στη διατήρηση του αντικομμουνιστικού μετεμφυλιακού κράτους και προεκτείνοντας έτσι τον εμφύλιο πόλεμο σε πολιτικό, ιδεολογικό και πολιτιστικό επίπεδο έως το 1974.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 όχι μόνο αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στον χώρο της Δεξιάς, αλλά αναγνωρίζουν ιδανικά, δεοντολογικά και τελεσίδικα σ’ αυτό τον πολιτικό χώρο ολόκληρο τον ελληνισμό.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ως προς αυτό αποτελεί ο προεκλογικός λόγος του Κανελλόπουλου στις 16 Φεβρουαρίου 1956 στην Πάτρα.
Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι, παρά τον νέο εκλογικό νόμο του Νοεμβρίου 1955 που ήταν κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της ΕΡΕ, ο «γιγαντιαίος συνασπισμός» της Δημοκρατικής Ενωσης, που κάλυπτε τις κεντρώες πολιτικές δυνάμεις και την Εθνική Κίνηση Αλλαγής (ΕΚΑ), η εκλογική συνεργασία δηλαδή των κομμάτων του Κέντρου με την ΕΔΑ, προσέδιδε σ’ εκείνες τις εκλογές ιδιαίτερη κρισιμότητα.
Σε εκείνο τον λόγο του περιέγραφε, λοιπόν, ο Κανελλόπουλος την «Εθνική Δεξιά» ως εξής:
«Η δεξιά είναι εκείνη, η οποία εις ώρας κρισίμους δεν κάμπτεται, η δεξιά είναι εκείνη η οποία αδιαφορεί διά τας θυσίας. Δεν διστάζει, δεν συνθηκολογεί, δεν συμβιβάζεται».
Αντιθέτως, συνέχιζε, το Κέντρο δεν ήταν «ασφαλής» πολιτική τοποθέτηση, καθώς από εκεί κάποιος «γλυστρά ευκόλως προς τα αριστερά».
Για τον διανοούμενο-πολιτικό δύο ήταν οι επιλογές στην κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση του 1956:
«Η μια λέγεται ενότης, ισχυρά Κυβέρνησις, εθνικοφροσύνη άκαμπτος και ασυμβίβαστος υφ’ οιασδήποτε συνθήκας με την αριστεράν […]. Από την άλλην μεριάν υπάρχει η ασυναρτησία, το χάος, η ακυβερνησία».
Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ, ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ (Αθήνα 2001)
⤊ Ως πολιτικοί άνδρες οι δυο φιλόσοφοι υπουργοί ήρθαν πάντως σε άμεση επαφή με «τον Σατανά» του κομμουνισμού. Πάνω, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος -ως αντιπρόσωπος της εξόριστης κυβέρνησης- με τον Αρη Βελουχιώτη, κατά τον επίσημο εορτασμό για την απελευθέρωση της Πάτρας (7/12/1944). Κάτω, ο Τσάτσος παραδίδει μαθήματα φιλοσοφίας στον στρατάρχη Τίτο ⤋
Κ. ΤΣΑΤΣΟΣ, ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ (Αθήνα 2001)
Κλείνοντας, όσον αφορά το επίπεδο της πολιτικής πρακτικής, πρέπει να αναφερθεί ότι οι κυβερνητικοί σχηματισμοί της Δεξιάς, στους οποίους συμμετείχαν ανελλιπώς οι δύο διανοούμενοι-πολιτικοί μέχρι τη Μεταπολίτευση, διατήρησαν τα έκτακτα μέτρα του Εμφυλίου όχι μόνο σε όλη τη δεκαετία του 1950, αλλά (με εξαίρεση ορισμένα που καταργήθηκαν μόλις το 1962, λόγω της Συμφωνίας Σύνδεσης της χώρας με την ΕΟΚ) η πλειονότητά τους παρέμεινε σε ισχύ με ψήφισμα της Βουλής από τον Απρίλιο του 1952 μέχρι την πτώση της χούντας το 1974, γνωστή σε θεσμικό επίπεδο ως «παρασύνταγμα» (Ν. Αλιβιζάτος, «Καθεστώς “Εκτακτης Ανάγκης” και πολιτικές ελευθερίες, 1946-1949» σε Γ. Ιατρίδης (επιμ.), Η Ελλάδα στη δεκαετία 1940-1950. Ενα έθνος σε κρίση, Αθήνα 1984, σ. 383).
Κανελλόπουλος και Βαν ΦλιτΕπίσκεψη του υπουργού Εθνικής Αμύνης Π. Κανελλόπουλου και του Αμερικανού στρατηγού Τζέιμς Βαν Φλιτ στη Μακρόνησο (1949) | ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟΥ 20ού ΑΙΩΝΑ (τ.Δ2)
Τόσο με τη διατήρηση των έκτακτων μέτρων όσο και με τις πολιτικές του πολιτισμού και την αντικομμουνιστική ρητορική (ή μάλλον την ποινικοποίηση της Αριστεράς στο μεταπολεμικό εθνικό φαντασιακό), νομιμοποίησαν την καταστολή και την πολιτική δίωξη με το επιχείρημα ότι αυτές υπαγορεύονταν από τις ηθικές και πολιτικές αξίες της εποχής, καλλιέργησαν και συντήρησαν σχεδόν μέχρι το 1974 τον θεσμοθετημένο έλεγχο της «νομιμοφροσύνης» των πολιτών και τον διαχωρισμό τους σε δύο κατηγορίες, τους εθνικόφρονες και τους αντεθνικώς σκεπτόμενους.
Το κυριότερο, διατήρησαν ζωντανό τον εμφύλιο πόλεμο για δυόμισι δεκαετίες από τότε που έληξε στρατιωτικά, με όλες τις συνέπειες που είχε αυτό στη λειτουργία των πολιτικών και κοινωνικών θεσμών της χώρας.
* Διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, ερευνήτρια στο Κέντρο Σύγχρονης Ελλάδας του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Τάσος Κωστόπουλος

http://www.efsyn.gr/arthro/i-filosofia-toy-neoy-parthenona

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Η «συμμοριοποίηση» του κράτους
Ενας φόνος τον Δεκέμβρη

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Carlos Puebla - Y en eso llegó Fidel

Αντίο Fidel....



Carlos Puebla cantando "En eso llego Fidel", filmado en Habana, Cuba de la televisión sueca 1976. Fotógrafos: Gunnar Källström y Sven Åsberg. Sonido: Peter Hennix. Apareció en el documental sueco/cubano "Musica Cubana" (mostrado en Suecia 1978).

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Στην Ελλάδα 8 στα 10 νοικοκυριά αδυνατούν να πληρώσουν έγκαιρα τους λογαριασμούς τους

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Οκτώ στα δέκα νοικοκυριά στην Ελλάδα αδυνατεί να πληρώσει έγκαιρα τους λογαριασμούς του, όπως προκύπτει από ευρωπαϊκή έρευνα που έγινε από τη μεγαλύτερη εταιρεία είσπραξης χρεών.
Στην έρευνα που δημοσιεύει το πρακτορείο Bloomberg αποκαλύπτεται το πόσο οικονομικά εύθραυστοι εξακολουθούν να παραμένουν πολλοί Ευρωπαίοι περίπου μισή δεκαετία μετά το ξέσπασμα της κρίσης χρέους. Σύμφωνα με την έρευνα περίπου το 44% όλων των Ευρωπαίων βρέθηκε σε αδυναμία να πληρώσει τουλάχιστον ένα λογαριασμό κατά το τελευταίο 12μηνο, κυρίως λόγω έλλειψης χρημάτων, σύμφωνα με την έρευνα.
Η Ελλάδα ήταν η χειρότερη, με 76% των νοικοκυριών να μην μπορεί να πληρώσει έγκαιρα τους λογαριασμούς του.
Πάντως, όπως προκύπτει από την έρευνα της Intrum Justitia AB, της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής εταιρίας είσπραξης χρεών, που παρουσιάζει το πρακτορείο Bloomberg, ύστερα από χρόνια μέτρων στήριξης της οικονομίας από τις κεντρικές τράπεζες, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι συνεχίζουν να νιώθουν την ανάγκη- ακόμη και αν έχουν περιορισμένους πόρους- να δημιουργήσουν κάποιου είδους ασφάλεια.
Περίπου το 69% των Ευρωπαίων βάζει τα χρήματά του σε τραπεζικούς λογαριασμούς, σύμφωνα με την Έκθεση Ευρωπαϊκών Καταναλωτικών Πληρωμών της Intrum Justitia. Η έρευνα βασίζεται σε απαντήσεις που συγκεντρώθηκαν τον Σεπτέμβριο και καλύπτει περίπου 21.000 άτομα σε 21 χώρες.
Η έρευνα έδειξε επίσης ότι το 26% των Ευρωπαίων προτιμά να έχει μετρητά, ενώ το 16% να επενδύει. Μόνο το 14% στρέφεται σε επενδυτικά ταμεία, το 8% επενδύει σε ακίνητα και το 8% σε ομόλογα. Στη Δανία και τη Σουηδία, όπου τα βασικά επιτόκια της κεντρικής τράπεζας είναι αρνητικά, σχεδόν το 80% των πολιτών κρατά τα χρήματά του σε τραπεζικούς λογαριασμούς. Στη Γαλλία, τη Βρετανία και την Ολλανδία, το ποσοστό αυτό είναι πάνω από 80%.
Ωστόσο, η έρευνα δείχνει ότι ακόμα και τα χρόνια της μεγάλης νομισματικής στήριξης, πολλοί Ευρωπαίοι αναρωτιούνται εάν θα είναι καλύτερα να ζούσαν κάπου αλλού. Σε όλη την Ευρώπη, το 24% των συμμετεχόντων δήλωσε ότι θέλει να μετακομίσει για να γλιτώσει από τη δυσχερή οικονομική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα τους. Περίπου το 27% των ερωτηθέντων είπε ότι κάποιες φορές δεν μπορεί να πληρώσουν τα χρέη του. Από αυτούς, το 58% νιώθει ότι δεν έχει αρκετά χρήματα για μια «αξιοπρεπή διαβίωση».
Στη Βρετανία, το 29% των ερωτηθέντων ηλικίας 18 με 24 ετών δήλωσε ότι θα σκεφτόταν να φύγει από τη χώρα, ενδεχομένως ως απάντηση στην ψήφο υπέρ του Brexit, ανέφερε η Intrum Justitia. Ένα χρόνο νωρίτερα, μόνο το 13% των νέων Βρετανών είχε δηλώσει ότι ήθελε να φύγει.

________________
http://arouraios.gr/2016/11/stin-ellada-8-sta-10/

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Η ιστορική ανακοίνωση της Συντονιστικής Επιτροπής του Πολυτεχνείου στις 16.11.73



"...Αρχίζοντας έτσι πολιτικό αγώνα οι φοιτητές και οι Έλληνες εργαζόμενοι, που κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο, ξεκαθαρίζουν τις θέσεις τους και καλούν τον Ελληνικό λαό να συσπειρωθεί γύρω τους και ν’ αγωνιστεί μαζί τους, ως την τελική νίκη.
1. Πρωταρχική προϋπόθεση για την επίλυση όλων των λαϊκών προβλημάτων θεωρούμε την άμεση πτώση τού τυραννικού καθεστώτος της χούντας και την παράλληλη εγκαθίδρυση της λαϊκής κυριαρχίας.
2. Η εγκαθίδρυση της λαϊκής κυριαρχίας συνδέεται αναπόσπαστα με την εθνική ανεξαρτησία από τα ξένα συμφέροντα, που χρόνια στήριζαν την τυραννία στη χώρα μας..."

Οι φοιτητές απ’ όλες τις σχολές στη διάρκεια του φοιτητικού κινήματος συνειδητοποιήσαμε πως τα προβλήματα μας, σχετικά με τον εκδημοκρατισμό τής
POREIA.NET

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

Για να ελέγχουν τη Χώρα Έλληνες Μεγιστάνες, χρηματοδοτούν ζημιογόνα ΜΜΕ


Η Ελλάδα έχει αυτή τη στιγμή περίπου 160 εφημερίδες, 180 τηλεοπτικούς σταθμούς, 800 ραδιοφωνικούς σταθμούς, 3500 περιοδικά και μόλις 10 εκ.ανθρώπους. (Η Πορτογαλία με τον ίδιο πληθυσμό, έχει 35 εφημερίδες, 62 τηλεοπτικούς σταθμούς και 221 ραδιοφωνικούς σταθμούς)’ αναφέρουν οι συντάκτες του εγγράφου διερωτώμενοι "πώς είναι δυνατόν όλα αυτά τα ΜΜΕ να λειτουργούν επικερδώς;" πριν δώσουν οι ίδιοι την απάντηση: ‘δε λειτουργούν επικερδώς. Χρηματοδοτούνται από τους ιδιοκτήτες τους που, αν και καλωσορίζουν οποιοδήποτε εισόδημα από τις δραστηριότητες των ΜΜΕ τα χρησιμοποιούν κυρίως για να ασκήσουν πολιτική και οικονομική επιρροή και ως εκ τούτου ενδιαφέρονται λιγότερο για τα κέρδη από τα ΜΜΕ.



Απόψεις.......................

του Πάνου Παναγιώτου



Απόρρητα Έγγραφα: Έλληνες Μεγιστάνες Χρηματοδοτούν Ζημιογόνα ΜΜΕ
 Για Να Ελέγχουν Τη Χώρα


Το τελευταίο διάστημα εξελίσσεται ένας «πόλεμος» μεταξύ τηλεοπτικών καναλιών και της κυβέρνησης με πρωταγωνιστή τον υπουργό Επικρατείας Νίκο Παππά, ο οποίο άλλοτε με έμμεσο και άλλοτε με άμεσο τρόπο υποστηρίζει τη θέση ότι τα μεγάλα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια αποτελούν εστίες διαφθοράς, ζημιογόνες για την ελληνική κοινωνία και την οικονομία, συμπληρώνοντας πως λειτουργούν χωρίς άδειες αλλά και ότι ο αριθμός τους είναι δυσανάλογος του πληθυσμού της Ελλάδας με αποτέλεσμα η διαφημιστική πίτα να μην είναι αρκετή για όλα και έτσι να καταγράφουν ζημίες οι οποίες τελικά και επιβαρύνουν τις ελληνικές τράπεζες και το ελληνικό δημόσιο.


Για το λόγο αυτό ο κ. Παππάς υποστηρίζει πως πρέπει να τεθούν κανόνες στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο για να διασφαλιστεί επιτέλους η διαφάνεια και η δεοντολογία αλλά και ότι πρέπει να περιοριστούν οι άδειες σε τέσσερις.
Από την άλλη πλευρά τα κανάλια, έχοντας τη στήριξη της αντιπολίτευσης, έχουν εξαπολύσει κατά μέτωπο επίθεση εναντίον της κυβέρνησης, κατηγορώντας την για οπορτουνισμό, λασπολογία και φασιστική συμπεριφορά.
Αν και η αλήθεια ποτέ δεν είναι απόλυτη και το πιθανότερο είναι ότι οι πολίτες, ποτέ δε θα μάθουν αν και σε ποιο βαθμό ευσταθούν οι κατηγορίες που εξαπολύονται εκατέρωθεν ή όχι, για τις ΗΠΑ η ζυγαριά μοιάζει να γέρνει προς την πλευρά της κυβέρνησης και του υπουργού Επικρατείας, καθώς σύμφωνα με την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα και τον πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Charles Ries, το πραγματικό επίκεντρο της αδιαφάνειας και της διαπλοκής εντοπίζεται στην ιδιωτική βιομηχανία των ελληνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ) η οποία χαρακτηρίζεται ως υπερμεγέθης και ζημιογόνα, ενώ σημειώνεται πως τα τηλεοπτικά κανάλια λειτουργούν χωρίς άδειες.
Αυτό τουλάχιστον αναφέρεται ρητά σε δύο εμπιστευτικά έγγραφα που συντάχθηκαν από την αμερικανική πρεσβεία και κοινοποιήθηκαν στο υπουργείο εξωτερικών των ΗΠΑ μεταξύ του Απριλίου και του Ιουλίου του 2006 και τα οποία δημοσίευσε το WikiLeaks. Το πρώτο έγγραφο, περιλαμβάνει μόνο μία περιορισμένη αναφορά με συνοπτικά σχόλια για τα ελληνικά ιδιωτικά ΜΜΕ και την ΕΡΤ, ενώ το δεύτερο αποτελεί μία εκτενή ανάλυση για τα ιδιωτικά ΜΜΕ της Ελλάδας, το σκοτεινό ιδιοκτησιακό καθεστώς τους και τον ρόλο που παίζουν στη συντήρηση ενός δικτύου πολιτικής και οικονομικής διαπλοκής.
Και τα δύο έγγραφα υπογράφονται από τον Charles P. Ries, Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα από το 2004 μέχρι το 2007. Ο Charles Ries δεν είναι ένας υπηρεσιακός διπλωμάτης της σειράς αλλά ένα ισχυρό πολιτικό πρόσωπο των ΗΠΑ το οποίο επιλέχτηκε ως επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση σε θέματα οικονομίας, ενέργειας και δημοσίων σχέσεων σε μία από τις πιο κρίσιμες στιγμές για την ΕΕ, λίγο μετά την ίδρυση της ευρωζώνης. Ήταν κύριος Αναπληρωτής Βοηθός Υπουργός Εξωτερικών για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις (2000-04), υπεύθυνος για την επίβλεψη των σχέσεων ΗΠΑ – Ευρωπαϊκής Ένωσης και επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας με την ΕΕ στους τομείς της οικονομίας και της ενέργειας. Επιπλέον, διετέλεσε υπουργός Οικονομικών Υποθέσεων και Συντονισμού για την Οικονομική Μετάβαση του Ιράκ αναλαμβάνοντας επικεφαλής μίας από τις πιο σημαντικές διεθνείς διπλωματικές αποστολές των ΗΠΑ.
Η πολιτική δύναμη του Charles Ries ενισχύεται από το γεγονός ότι η σύζυγος του, Marcie Berman Ries, είναι, επίσης, σημαίνον πρόσωπο της αμερικανικής διπλωματίας. Νυν πρέσβειρα των ΗΠΑ στη Βουλγαρία, με ειδικότητα σε θέματα εθνικής ασφάλειας και ελέγχου όπλων η Ries διετέλεσε διευθύντρια του Γραφείου των Ηνωμένων Εθνών για Πολιτικές Υποθέσεις, επικεφαλής της αποστολής στην Πρίστινα, στο Κοσσυφοπέδιο, πρέσβειρα στην Αλβανία, υπεύθυνη Πολιτικο-Στρατιωτικών Υποθέσεων στο Ιράκ.και επικεφαλής του τμήματος Ευρωπαϊκών και Ευρασιατικών Υποθέσεων στο υπουργείο Εξωτερκών των ΗΠΑ και στο τμήμα Πυρηνικής και Στρατηγικής Πολιτικής.
Τον Απρίλιο του 2006, ενόψει της επίσκεψης της Υπουργού εξωτερικών (ΥΠΕΞ) των ΗΠΑ Κοντολίζα Ράις στην Ελλάδα, η αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα συνέταξε μία εμπιστευτική αναφορά προς την Ουάσιγκτον με τους κυριότερους τίτλους προς συζήτηση και οδηγίες για μία σειρά θεμάτων. Στην αναφορά συμπεριλαμβάνονταν μία ενότητα με τον τίτλο ‘Τύπος (ΜΜΕ) κατά τη διάρκεια της επίσκεψης σας’ όπου γινόταν μία σύντομη, γενική περιγραφή των ελληνικών ΜΜΕ. Στην περιγραφή του, ο Αμερικανός πρέσβης προχωρά σε μία σαφή διάκριση μεταξύ των ιδιωτικών τηλεοπτικών μέσων και της δημόσιας τηλεόρασης, προτείνοντας στην Κοντολίζα Ράις να επιλέξει την ΕΡΤ, με το επιχείρημα πως προσπαθούσε να διατηρήσει μία ισορροπία στον τρόπο παρουσίασης των ειδήσεων.
‘Προτείνουμε μία συνέντευξη με την ΕΡΤ” γράφει ο πρέσβης, υπογραμμίζοντας ότι, σε αντίθεση με τα ιδιωτικά ΜΜΕ, η ΕΡΤ ‘κάνει μία αξιοπρεπή προσπάθεια να παρουσιάσει ισορροπημένες ειδήσεις’. ‘Σε μία πρόσωπο με πρόσωπο συνέντευξη με τον αξιόλογο διπλωματικό ανταποκριτή της ΕΡΤ, περιμένουμε σοβαρές, εγκρατείς ερωτήσεις για τη στρατηγική συνεργασία με την Ελλάδα, τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, το όνομα των Σκοπίων, το Κόσοβο, το Ιράν, το Ιράκ και το πρόγραμμα απαλλαγής από τη βίζα … Περιμένουμε τμήμα της συνέντευξης να τρέξει κατά τη διάρκεια του βραδινού δελτίου ειδήσεων, με άλλους σταθμούς να χρησιμοποιούν τμήματα στις δικές τους αναμεταδόσεις. Η συνέντευξη, στο σύνολο της, θα μεταδοθεί την επόμενη ημέρα από την ΕΡΤ’ αναφέρει ο Αμερικανός πρέσβης.
Λίγους μήνες αργότερα, τον Ιούλιο του 2006, στον απόηχο της ολοκλήρωσης της επίσκεψης της Κοντολίζα Ράις στην Ελλάδα, η αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα κοινοποίησε στο ΥΠΕΞ στην Ουάσιγκτον ένα χαρακτηρισμένο ως ‘ευαίσθητο’ έγγραφο, όπου γινόταν μία εκτενής, εμπιστευτική ανάλυση του τομέα των ελληνικών, ιδιωτικών, ΜΜΕ.
Στην περίληψη της ανάλυσης αναφέρεται ότι κάτω από τα φαινομενικά φυσιολογικά λειτουργούντα ΜΜΕ της Ελλάδας, κρύβεται ένα σύμπλεγμα συμφερόντων όπου εμπλέκονται Έλληνες μεγιστάνες με σαφή στόχο τη χρήση του Τύπου για την εξυπηρέτηση πολιτικών και οικονομικών τους συμφερόντων.
‘Με μία πρώτη ματιά τα ελληνικά ΜΜΕ μπορεί να μοιάζουν με αυτά στις ΗΠΑ, με ένα μείγμα εφημερίδων ευρείας κυκλοφορίας, τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών, εθνικών και τοπικών και με Συνταγματικές εγγυήσεις για την ελευθερία του Τύπου’ αναφέρει το έγγραφο. ‘Ένας πιο προσεκτικός έλεγχος αποκαλύπτει μία ελληνική βιομηχανία ΜΜΕ ελεγχόμενη από μεγιστάνες των επιχειρήσεων, οι οποίοι μπορούν να χρηματοδοτούν τις ζημιογόνες δραστηριότητες τους στο χώρο των ΜΜΕ μέσω άλλων επιτυχημένων επιχειρήσεων τους. Οι δραστηριότητες τους στο χώρο των ΜΜΕ τους επιτρέπουν, με τη σειρά τους, να ασκούν πολιτική και οικονομική επιρροή.’
Στο πρώτο μέρος της ανάλυσης για τα ελληνικά ΜΜΕ, όπως αποτυπώνεται στο ευαίσθητο αμερικανικό έγγραφο, γίνεται μία σύντομη αναφορά στην ιστορία τους και στον τρόπο που οι πρώτες ελληνικές εφημερίδες συνέβαλλαν στον αγώνα για την ανεξαρτησία από τους Οθωμανούς. Με ένα άλμα στο μέλλον το έγγραφο μεταφέρεται στο 2006 για να εξηγήσει πώς Έλληνες μεγιστάνες του πλούτου έχουν στήσει μία ζημιογόνα και ελεγχόμενη βιομηχανία ενημέρωσης την οποία χρηματοδοτούν οι ίδιοι από άλλες δραστηριότητες τους με μοναδικό στόχο την εκμετάλλευση της για την εξυπηρέτηση συμφερόντων τους.
‘Η Ελλάδα έχει αυτή τη στιγμή περίπου 160 εφημερίδες, 180 τηλεοπτικούς σταθμούς, 800 ραδιοφωνικούς σταθμούς, 3500 περιοδικά και μόλις 10 εκ.ανθρώπους. (Η Πορτογαλία με τον ίδιο πληθυσμό, έχει 35 εφημερίδες, 62 τηλεοπτικούς σταθμούς και 221 ραδιοφωνικούς σταθμούς)’ αναφέρουν οι συντάκτες του εγγράφου διερωτώμενοι "πώς είναι δυνατόν όλα αυτά τα ΜΜΕ να λειτουργούν επικερδώς;" πριν δώσουν οι ίδιοι την απάντηση: "δε λειτουργούν επικερδώς. Χρηματοδοτούνται από τους ιδιοκτήτες τους που, αν και καλωσορίζουν οποιοδήποτε εισόδημα από τις δραστηριότητες των ΜΜΕ τα χρησιμοποιούν κυρίως για να ασκήσουν πολιτική και οικονομική επιρροή και ως εκ τούτου ενδιαφέρονται λιγότερο για τα κέρδη από τα ΜΜΕ".
Σε επόμενη ενότητα της ανάλυσης στο ευαίσθητο αμερικανικό έγγραφο, με τίτλο "Ποιοι είναι τα ΜΜΕ;" περιγράφεται, με επίκεντρο τη βιομηχανία ενημέρωσης, ένα σύστημα διαπλοκής που δρα στην Ελλάδα ελέγχοντας τα ΜΜΕ και την πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας. Σύμφωνα με τους συντάκτες του εγγράφου, ‘τα ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης στην Αθήνα βρίσκονται υπό την ιδιοκτησία μίας μικρής ομάδας ανθρώπων που έχουν κληρονομήσει ή δημιουργήσει περιουσίες στους τομείς της ναυτιλίας, των τραπεζών, των τηλεπικοινωνιών, του πετρελαίου, των ασφαλειών κλπ και οι οποίοι είναι ή υπήρξαν συνδεδεμένοι εξ αίματος, γάμου ή μοιχείας με πολιτικούς και κυβερνητικούς αξιωματούχους και / ή με άλλους μεγιστάνες των μέσων ενημέρωσης ή των επιχειρήσεων’.
‘Για παράδειγμα’ συνεχίζουν οι συντάκτες του εγγράφου από την αμερικανικής πρεσβεία της Αθήνας, ο εφοπλιστής και μέτοχος του Mega Channel, Βαρδής Βαρδινογιάννης, είναι ο καλύτερος φίλος του Χρίστου Λαμπράκη, εκδότη των εφημερίδων ‘Το Βήμα’, ‘Τα Νέα’, των \Athens News’ και του ειδησεογραφικού πόρταλ ‘in.gr’ και ο Λαμπράκης έχει συμβάσεις για την κατασκευή δημόσιων έργων. Τα δύο παιδιά του Βαρδινογιάννη έχουν παντρευτεί με μέλη των εφοπλιστικών οικογενειών Γουλανδρή και Νομικού. Η αδελφή του Βαρδινογιάννη, Ελένη, είναι παντρεμένη με το βουλευτή .. Γιάννη Κεφαλογιάννη .. ‘
Τα ‘διαπλεκόμενα συμφέροντα’ στην Ελλάδα αναφέρονται ‘συγκεκριμένα και αποκλειστικά στο δίκτυο σχέσεων μεταξύ των μέσων ενημέρωσης, των επιχειρήσεων και της κυβέρνησης’ γράφουν οι συντάκτες του εγγράφου παραθέτοντας σχόλιο του τότε υπουργού Εμπορίου και Ναυτιλίας σχετικά με το πώς τα διαπλεκόμενα συμφέροντα μετατρέπουν την ελληνική κυβέρνηση σε μαριονέτα που τα εξυπηρετεί. ‘Οι σχέσεις είναι πιο περίπλοκες και αιμομικτικές από εκείνες μεταξύ των θεών, των ημίθεων και των ανθρώπων της ελληνικής μυθολογίας’ σημειώνουν οι συντάκτες του εγγράφου της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα προσθέτοντας ότι ‘όλοι οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί και οι περισσότεροι ραδιοφωνικοί λειτουργούν χωρίς άδειες μέχρι τώρα, καθώς δεν υπάρχει πλαίσιο για τη χορήγηση αδειών’ .
‘Προηγούμενες κυβερνήσεις, στην προσπάθεια τους να πετύχουν ευνοϊκής δημοσιότητας, έκαναν τα στραβά μάτια σε παράνομους ελιγμούς των μέσων ενημέρωσε σε διάφορους τομείς και τους παρείχαν ακόμη και φοροαπαλλαγές’ αποκαλύπτει το έγγραφο.
Όσον αφορά στους δημοσιογράφους το έγγραφο αναφέρει ότι είναι ανεπαρκώς αμειβόμενοι και συνήθως πρέπει να κάνουν πολλές δουλειές απλά και μόνο για να βγάζουν τα προς το ζην και ‘να πληρώνουν τους λογαριασμούς τους’. Αυτό τους αφαιρεί δύναμη και τους κάνει να γίνονται ιδιαίτερα ‘ανήσυχοι’ για το τί σκέφτονται γι’ αυτούς τα ‘πολλά αφεντικά τους’. Στη συνέχεια το έγγραφο αναφέρεται σε επαφή που είχε η αμερικανική πρεσβεία με μία ‘επί μακρόν εργαζόμενη δημοσιογράφο στο Mega Channel’ η οποία και υποστήριξε ότι σε όλα τα χρόνια εργασίας της στο κανάλι ‘θυμάται μόνο μία περίπτωση που οποιοσδήποτε από τους πέντε ιδιοκτήτες του δέχτηκε κριτική από το σταθμό’.
Η ανάλυση, οι διαπιστώσεις και τα συμπεράσματα που παρατίθενται στα συγκεκριμένα εμπιστευτικά έγγραφα από τον πρώην αμερικανικό πρέσβη στην Αθήνα Charles Ries και τα οποία συντάχθηκαν και εστάλησαν στο υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, παρέχουν μία σαφή εικόνα της, μυστικής αλλά πραγματικής άποψης των ΗΠΑ για την ελληνική βιομηχανία ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης.
Δεν είναι, όμως, μόνο σε εμπιστευτικά έγγραφα που διατυπώνεται αυτή η εκτίμηση αλλά και σε διεξοδικά ρεπορτάζ διεθνών ειδησεογραφικών οργανισμών, όπως το Reuters, το οποίο δημοσίευσε το Δεκέμβριο του 2012 μία εκτενή δημοσιογραφική έρευνα για το θέμα. Σε αυτό, αφού πρώτα σημειώνει ότι η Ελλάδα έχει περισσότερες πανελλαδικές εφημερίδες από τη Γερμανία ή τη Βρετανία, κάνει σαφείς και ονομαστικές αναφορές σε ιδιοκτήτες ΜΜΕ τους οποίους εμπλέκει στα διαπλεκόμενα συμφέροντα, με ιδιαίτερη μνεία στο MEGA Channel.
‘Οι πολιτικοί που έρχονται σε ρήξη με τους ιδιοκτήτες των μέσων ενημέρωσης διακινδυνεύουν να αντιμετωπίσουν αρνητικά δημοσιεύματα’ γράφει το Reuters παραθέτοντας δηλώσεις πρώην υπουργού, ο οποίος υποστηρίζει ότι ιδιοκτήτης ιδιωτικού ΜΜΕ του ζήτησε στο παρελθόν να σταματήσει μία δικαστική διερεύνηση υποθέσεων του ενώ ένας ιδιοκτήτης εφημερίδας που χρωστούσε ένα εκατομμύριο ευρώ σε δημόσια επιχείρηση επικοινώνησε μαζί του σε μία προσπάθεια να πετύχει μία συμφωνία για να αποφύγει την πληρωμή του χρέους του.
Το πρόβλημα της σύγκρουσης συμφερόντων, της διαφθοράς και της αδιαφάνειας στον τομέα των μέσων ενημέρωσης θίγει και η Transparency International (Διεθνής Διαφάνεια) η οποία δίνει στην Ελλάδα τη χειρότερη βαθμολογία στην Ευρώπη και μία από τις χαμηλότερες διεθνώς στο δείκτη διαφάνειας, κάνοντας συγκεκριμένες αναφοράς στον τομέα των ΜΜΕ.
Έτσι, τουλάχιστον σύμφωνα με τις ΗΠΑ, το πρακτορείο Reuters και την Transparency International, ο υπουργός Επικρατείας κ. Παππάς και η κυβέρνηση έχουν δίκαιο και τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια (τουλάχιστον κάποια εξ αυτών) έχουν άδικο. 

Έγγραφα



______________

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

Ακυρώθηκαν φόροι 2.000.000 ευρώ που είχαν επιβληθεί στη Motor Oil, από το Διοικητικό Εφετείο της Αθήνας

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Τι αναφέρει η απόφαση του Διοικητικού Εφετείου της Αθήνας
Ακυρώθηκαν από το Διοικητικό Εφετείο της Αθήνας, φόροι συνολικού ύψους 2.007.200 ευρώ που είχαν επιβληθεί στην εταιρεία «ΜΟΤΟΡ ΟΙΛ (ΕΛΛΑΣ)
Διυλιστήρια Κορίνθου Α.Ε.» από τον προϊστάμενο του Κέντρου Ελέγχου Μεγάλων Επιχειρήσεων (ΚΕ.ΜΕ.ΕΠ.) για χρήση προηγούμενου έτους.
Σύμφωνα με την απόφαση που έκανε δεκτή την αίτηση της εταιρείας, η επιβολή πρόσθετου φόρου ήταν μη νόμιμη καθώς δεν αναγνωρίστηκαν δαπάνες της επιχείρησης ως εκπιπτόμενες από τα ακαθάριστα έσοδά της κατά τον έλεγχο που έγινε στα βιβλία της εταιρείας. Μεταξύ άλλων οι δαπάνες αφορούσαν τη διαφημιστική προβολή και έξοδα την εταιρείας όπως δαπάνες ιατρικής περίθαλψης εργαζομένων, τέλη χρήσης αιγιαλού - δηλητηρίου, αγορές και έξοδα ψυχαγωγίας προσωπικού.

Ο φόρος επιβλήθηκε μετά από έλεγχο που διενεργήθηκε στην εν λόγω εταιρεία για διορθωτικό φόρο εισοδήματος, οικονομικού έτους 2012, με την προσαύξηση των καθαρών κερδών με λογιστικες διάφορες. Στην εταιρεία καταλογίστηκε διαφορά κυρίου φόρου, ύψους 1.286.668,12 ευρώ, καθώς και πρόσθετος φόρος λόγω ανακριβούς δήλωσης, ύψους 720.534,15 ευρώ (συνολικά 2.007.202,27 ευρώ).

Συγκεκριμένα, οι Διοικητικοί Εφέτες αναφέρουν:

«Το δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη:
α) ότι όπως αναφέρεται στην από 1-8-2014 έκθεση μερικού ελέγχου προσδιορισμού φόρου εισοδήματος του ελεγκτή του ΚΕ.ΜΕ.ΕΠ. στην προσφεύγουσα ανώνυμη εταιρία διενεργήθηκε φορολογικός έλεγχος από νόμιμους ελεγκτές, σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ. 5 του άρθρου 82 του ν. 2238/1994, για τη διαχειριστική περίοδο από 1-1-2011 έως 31-12-2011 και εκδόθηκε έκθεση φορολογικής συμμόρφωσης χωρίς επιφύλαξη για τα φορολογικά αντικείμενα που αναφέρονται στο προσάρτημα αναλυτικών πληροφοριακών στοιχείων, μεταξύ των οποίων και η φορολογία εισοδήματος,

β) ότι όπως ισχυρίζεται η προσφεύγουσα και δεν αμφισβητείται από τη Φορολογική Αρχή, μέχρι τις 30-4-2014, σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ. 2 και 5 του άρθρου 5 της Υ.Α. ΠΟΛ 1159/2011, δεν διενεργήθηκαν έλεγχοι στην επιχείρησή της με βάση τις διατάξεις των παρ. 1 και 4 του άρθρου αυτού και

γ) ότι ενόψει αυτών, μετά την 30-4-2014 η χρήση 2011 θεωρείται περαιωμένη, σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ. 1α του άρθρου 6 της ως άνω υπουργικής απόφασης και δυνατότητα άλλου ελέγχου υπάρχει μόνο σε περίπτωση στοιχείων ή ενδείξεων για παραβάσεις που ορίζονται στην παρ. 6 του άρθρου 5 της ανωτέρω υπουργικής απόφασης, είτε με βάση τις διατάξεις του άρθρου 80 του ν. 3842/2010 και με τη χρήση μεθόδων ανάλυσης κινδύνου, ωστόσο, εν προκειμένω, από τα στοιχεία του φακέλου δεν προκύπτει, ούτε, εξάλλου, η Φορολογική Αρχή επικαλείται ότι ο παρών έλεγχος διενεργήθηκε βάσει των διατάξεων αυτών, κρίνει ότι μη νομίμως διενεργήθηκε έλεγχος στην επιχείρηση της προσφεύγουσας δυνάμει της υπʼ αριθ. 168/6-5-2014 εντολής ελέγχου μετά τις 30-4-2014, ήτοι μετά την οριστικοποίηση των αποτελεσμάτων της χρήσης 2011, με βάση τις διατάξεις των άρθρων 66 του ν. 2238/1994, 23-25 και 66 του ν. 4174/2013 και των Α.Υ.Ο. ΠΟΛ. 1038/2012 και 1159/2011 και συνεπώς, μη νομίμως εκδόθηκε επί τη βάσει αυτού εις βάρος της προσφεύγουσας η υπʼ αριθ. 1962/25-8-2014οριστική πράξη διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος, τα δε αντίθετα υποστηριζόμενα από το Ελληνικό Δημόσιο, πρέπει να απορριφθούν.

Ειδικότερα, οι προαναφερόμενοι ισχυρισμοί του πρέπει να απορριφθούν ως αλυσιτελώς προβαλλόμενοι, αφενός μεν διότι αφορούν τη χρήση 2010 και αφετέρου διότι ο παρών έλεγχος δεν διενεργήθηκε μετά τις 30-4-2014 με βάση τις διατάξεις των παρ. 1 και 4 του άρθρου 5 της Υ.Α. ΠΟΛ 1159/2011, για τις οποίες ορίζεται η ανωτέρω αποκλειστική προθεσμία από τις παρ. 2 και 5 του άρθρου 5 της Υ.Α. ΠΟΛ 1159/2011».


___________
Πηγή: