ΠΟΛΙΤΗς

.........Χειμωνιάτικες μέρες και νύχτες.......................Ιστοσελίδα για κοινωνικό-πολιτικά ζητήματα......... .......................Φλεβάρης 2017...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

πολίτης //ουσιαστικό // κάτοικος πόλης που έχει πολιτικά δικαιώματα, ελεύθερος πολίτης |με γεν. |αντ. του ἰδιώτης |αντ. του ξένος 2. συμπολίτης |φρ. ἀγαθός πολίτης, χρηστὸς πολίτης, αντ. κακὸς πολίτης, πονηρὸς πολίτης |φρ. φύσει, γένει πολίτης=από τη γέννησή του ελεύθερος πολίτης |φρ.ποιῶ ή ποιοῦμαι τινά πολίτην=πολιτογραφώ, δίνω σε κπ. τα δικαιώματα ελεύθερου πολίτη Β. |το ουσ. ως επίθ. αυτός που ανήκει στην πόλη //Βασικό Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Καλημέρα

Εν αθηναις

Εν αθηναις
.......................................................για μια Αθήνα με ανθρώπινες συνθήκες καθημερινότητας

Μετάφραση [Translate]

Ροή ειδήσεων

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Πεθαίνοντας σε κελί της Πέτρου Ράλλη

metanastes_prosfyges.jpg

Ο θάνατος 45χρονου μετανάστη στα κρατητήρια της Διεύθυνσης Αλλοδαπών
 εγείρει σοβαρά ερωτήματα για πιθανές ευθύνες της ΕΛ.ΑΣ


Του Δημήτρη  Αγγελίδη*

Πολύ σοβαρά ερωτήματα για τυχόν ευθύνες της αστυνομίας εγείρει ο θάνατος του 45χρονου μετανάστη S.Α. (τα στοιχεία του βρίσκονται στη διάθεση της «Εφ.Συν.») στις 6 Φεβρουαρίου στα κρατητήρια της Διεύθυνσης Αλλοδαπών στην Πέτρου Ράλλη.
Σύμφωνα με όσα διοχέτευαν πηγές της αστυνομίας στον Τύπο (βλ. «Θάνατος 45χρονου στο Αλλοδαπών», efsyn.gr, 7/2), ο κρατούμενος, που είχε συλληφθεί στις 2 Φεβρουαρίου, ημέρα Πέμπτη, επειδή δεν είχε χαρτιά, «στους γιατρούς τού Αλλοδαπών είχε δηλώσει ότι ήταν χρήστης ναρκωτικών και ότι έπασχε από ηπατίτιδα».
Σύμφωνα όμως με αξιόπιστες πληροφορίες της «Εφ.Συν.», το ιατρικό κλιμάκιο του ΚΕΕΛΠΝΟ που βρίσκεται στον χώρο δεν ενημερώθηκε για την ιατρική κατάσταση του κρατούμενου παρά μόνο τέσσερις ημέρες μετά, τη Δευτέρα, όταν κλήθηκε από τους αστυνομικούς στο κελί του, όπου και διαπίστωσε τον θάνατό του.
Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ο κρατούμενος ενημέρωσε για την κατάστασή του τους αστυνομικούς που τον συνέλαβαν και αυτοί ενημέρωσαν τους αστυνομικούς του κρατητηρίου της Πέτρου Ράλλη.
Ωστόσο οι τελευταίοι δεν ενημέρωσαν τους αρμόδιους γιατρούς, παρ’ όλο που είναι σαφής η πρόβλεψη του νόμου: «Στους υπό κράτηση υπηκόους τρίτων χωρών παρέχεται επείγουσα υγειονομική περίθαλψη και η απαραίτητη θεραπευτική αγωγή. Ιδιαίτερη μέριμνα λαμβάνεται στις περιπτώσεις ευάλωτων ατόμων» (3907/11).

Τα αποτελέσματα της νεκροψίας

Τα ακριβή αίτια και η ακριβής ώρα του θανάτου του κρατούμενου δεν έχουν γίνει γνωστά καθώς, δύο εβδομάδες μετά, δεν έχει ολοκληρωθεί η νεκροψία ή δεν έχουν δημοσιοποιηθεί τα αποτελέσματά της.
Σε κάθε περίπτωση παραμένει το ερώτημα γιατί, σε περίπτωση που επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες της «Εφ.Συν», δεν ειδοποίησαν οι αστυνομικοί της Πέτρου Ράλλη τους γιατρούς του ΚΕΕΛΠΝΟ για την κατάσταση της υγείας του κρατούμενου, όπως είχαν υποχρέωση, και τον άφησαν τουλάχιστον τέσσερις ημέρες, πιθανότατα κρίσιμες, χωρίς ιατροφαρμακευτική φροντίδα.
Αν μάλιστα διαπιστωθεί ότι θα μπορούσε να είχε καθυστερήσει ή αποφευχθεί ο θάνατος με την έγκαιρη παρέμβαση των γιατρών, είναι αυτονόητο ότι πρέπει να διερευνηθούν τυχόν εγκληματικές ευθύνες της αστυνομίας.
Εγείρονται επίσης σοβαρά ερωτήματα για τις συνθήκες κράτησης στην Πέτρου Ράλλη. Η αυτοψία της Επιτροπής κατά των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης τον Απρίλιο του 2015, που δημοσιοποιήθηκε τον περασμένο Μάρτιο, αναφέρει σοβαρές ελλείψεις υγιεινής στα κρατητήρια της Πέτρου Ράλλη, με τα κελιά βρόμικα και γεμάτα κατσαρίδες, όπως και ανεπαρκή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Προληπτικές εξετάσεις κατά την εισαγωγή δεν γίνονταν, γιατροί δεν υπήρχαν το Σαββατοκύριακο, ενώ οι κρατούμενοι έπρεπε να περιμένουν πολλές μέρες πριν καταφέρουν να εξεταστούν, παρ’ όλο που ανάμεσά τους υπήρχαν σοβαρές περιπτώσεις επιληψίας, φυματίωσης και ηπατίτιδας.
Τόσον καιρό μετά έχουν άραγε εφαρμοστεί οι συστάσεις της Επιτροπής για τη βελτίωση των συνθηκών κράτησης;
Με τον θάνατο του κρατούμενου στην Πέτρου Ράλλη ανέρχονται σε πέντε τα περιστατικά θανάτου πρόσφυγα ή μετανάστη υπό κράτηση ή υπό περιορισμό σε διάστημα λίγων εβδομάδων μόνο.
Ενας 20χρονος Πακιστανός, ένας 45χρονος Σύρος και ένας 22χρονος Αιγύπτιος πέθαναν μέσα σε μία εβδομάδα στα τέλη Ιανουαρίου στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης στη Μόρια της Λέσβου, χωρίς να έχουν γίνει γνωστά μέχρι σήμερα τα αίτια του θανάτου τους.
Αλλος ένας 41χρονος Κούρδος από το Ιράκ πέθανε στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης της Σάμου από παθολογικά αίτια, γεγονός που αναδεικνύει τις τραγικές ελλείψεις στη διαδικασία εντοπισμού των ευάλωτων ατόμων και στην παροχή της κατάλληλης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Θάνατος 45χρονου στο Αλλοδαπών
Νεκρός πρόσφυγας στα κρατητήρια της Πέτρου Ράλλη

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

ΦΑΓΑΝΕ: από τις αρβύλες, από τις φανέλες, από τα τζάκετ, από τους πάτους...


Ολοι έχουμε ακούσει κατά καιρούς ιστορίες για τους «αρουραίους» που σουλατσάρουν στον Ελληνικό Στρατό και λυμαίνονται κάτω από τη μύτη του συστήματος τις προμήθειες δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ που γίνονται κάθε χρόνο σε ρούχα, άρβυλα, στολές και άλλα είδη ένδυσης.
Σήμερα είναι η πρώτη φορά που η «Εφ.Συν.» φέρνει στο φως αποκαλυπτικές πληροφορίες, καταγγελίες και ενδείξεις για τη δράση ενός εκτεταμένου και καλά δικτυωμένου κυκλώματος, που εμφανίζεται να πρωταγωνιστεί εδώ και πολλά χρόνια στο μεγάλο κόλπο των προμηθειών ένδυσης και υπόδησης στον Στρατό. Μέσα από υπερκοστολογήσεις προϊόντων, έλεγχο των προδιαγραφών και διαγωνισμούς, το κύκλωμα αυτό φέρεται να απομυζά ετησίως πάνω από 15-20 εκατ. ευρώ από ένα σύνολο αξίας προμηθειών 45 εκατ. ευρώ για τον Ελληνικό Στρατό. Μόνο την τελευταία δεκαετία τα «κέρδη» εκτιμάται ότι ξεπέρασαν τα 200 εκατομμύρια ευρώ.
Σύμφωνα με τις καταγγελίες που έχει στη διάθεσή της η «Εφ.Συν.» (τα σχετικά στοιχεία που τεκμηριώνουν την υπόθεση είναι στην κατοχή μας και βρίσκονται στη διάθεση των δικαστικών αρχών), το κύκλωμα αυτό απαρτίζεται από υψηλόβαθμους εν ενεργεία και απόστρατους αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού και από συγκεκριμένες επιχειρήσεις που συμμετέχουν σταθερά στους διαγωνισμούς.
Στο εν λόγω κύκλωμα φέρονται να έχουν εμπλοκή περισσότερα από 15 φυσικά πρόσωπα και τουλάχιστον 10 επιχειρήσεις-προμηθευτές που δεν έχουν ουσιαστική παραγωγική δραστηριότητα στην Ελλάδα, αλλά πραγματοποιούν τους ενδιάμεσους κάνοντας εισαγωγές από εργοστάσια της Κίνας, της Ταϊλάνδης, του Μπανγκλαντές κ.λπ.
Το ενδιαφέρον είναι πως το «σύστημα» έχει απλώσει τα πλοκάμια του σε όλες τις κρίσιμες υπηρεσίες του Στρατού που εμπλέκονται με τις προμήθειες υλικού: έχει ανθρώπους σε θέσεις-κλειδιά στην αρμόδια Διεύθυνση Υλικού Πολέμου του ΓΕΣ, στο αρμόδιο τμήμα σύνταξης των τεχνικών προδιαγραφών (ΓΕΣ/ΔΥΠ), στο Χημείο του Στρατού, στη Διεύθυνση Προμηθειών της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης Υποστήριξης Στρατού (ΑΣΔΥΣ/ΔΠΜ), στη Διεύθυνση Υποστήριξης του ΓΕΣ (ΓΕΣ/ΔΥΠΟΣΤΗ), στο υπουργείο Ανάπτυξης, καθώς και στη διοίκηση μονάδων στις οποίες ανατίθεται η υλοποίηση των διαγωνισμών.
Αναλυτικό ρεπορτάζ στην «Εφημερίδα των Συντακτών» που κυκλοφορεί σήμερα, Τρίτη 14 Φεβρουαρίου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Τα σημαιάκια ανεμίζουν, οι μίζες παρελαύνουν
Κουβάρι με μίζες και παλιά Καντα-δα

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Δύο 24ωρα νοσηλείας και εξετάσεων στο Ιατρικό Κέντρο κοστίζουν στην περίπτωση του γνωστού σκηνοθέτη, Ροβήρου Μανθούλη, 18.600 ευρώ

Ο ασθενής είχε πολύ γερή κράση

robiros_manthoylis.jpg

EUROKINISSI / ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ
Πόσο κοστίζουν δύο 24ωρα νοσηλείας και εξετάσεων στο Ιατρικό Κέντρο;
Στην περίπτωση του γνωστού σκηνοθέτη, Ροβήρου Μανθούλη, 18.600 ευρώ, ποσό που καταμερίζεται ως εξής: 15.600 ευρώ για το ιδιωτικό θεραπευτήριο και 3.000 ευρώ για τους γιατρούς που τον ανέλαβαν!
Ενας πόνος στο στήθος οδήγησε εκτάκτως τον Ροβήρο Μανθούλη πριν από λίγους μήνες στο Ιατρικό Κέντρο.
Με το «καλώς ήλθατε», πλήρωσε 2.000 ευρώ προκαταβολή, καθώς υπήρχε σοβαρή πιθανότητα να υποβληθεί σε επέμβαση βηματοδότη.
Τελικά, η επέμβαση δεν έγινε, ωστόσο οι υπόλοιπες εξετάσεις και η θεραπεία που ακολούθησε πρέπει να ήταν απαράμιλλης ποιότητας, αφού άντεξε στη συνέχεια να δει τον λογαριασμό χωρίς να καταρρεύσει.
Ακολούθησε ένα τρίμηνο διαπραγματεύσεων με το λογιστήριο του Ιατρικού Κέντρου, προκειμένου να βρεθεί λύση, μια και είναι περιττό να πούμε ότι το ποσό που κλήθηκε να πληρώσει ο ασθενής ήταν εξωφρενικό.

Η φράση «του κόστισε ο κούκος αηδόνι» επιβεβαιώνεται πανηγυρικά στην περίπτωση 
του γνωστού σκηνοθέτη όπως φαίνεται από την τσουχτερή «λυπητερή» | 
Τελικά, η τιμή έκλεισε στα 11.600 ευρώ (συν τα 2.000 της προκαταβολής, το όλον 13.600), ποσό που πληρώθηκε, ωστόσο ο κ. Μανθούλης έχει καταφύγει στις αρμόδιες αρχές προκειμένου να καταγγείλει την κερδοσκοπία και τη γενικότερη συμπεριφορά εις βάρος του.
Μπορεί το Ιατρικό Κέντρο να χρεώνει όσο νομίζει τις υπηρεσίες που προσφέρει, ωστόσο, σε καιρούς κρίσης οι τιμές του αποδεικνύονται -σε σύγκριση με αντίστοιχες του ιδιωτικού τομέα- εξόχως ακριβές.
Ενδεικτικά αναφέρουμε τα εξής παραδείγματα από το αναλυτικό τιμολόγιο που παρέδωσε το Ιατρικό Κέντρο στον ασθενή, σε σχέση με τιμές της ιδιωτικής αγοράς υγείας:
■ Εξέταση TSH για τον θυρεοειδή: μία αιματολογική εξέταση που το Ιατρικό τη χρεώνει 192,70 ευρώ, την ώρα που σε ιδιωτικά μικροβιολογικά εργαστήρια η τιμή κυμαίνεται από 12 έως 20 ευρώ!
■ Τρανσαμινάσες (SGPT και SGOT): αιματολογική εξέταση για την ηπατική λειτουργία που το Ιατρικό τη χρεώνει 122,39 ευρώ εκάστη, ενώ σε εργαστήρια η τιμή κυμαίνεται από 10 έως 20 ευρώ.
■ Το ίδιο ισχύει και για την εξέταση της κρεατινίνης. Αιματολογική εξέταση που κοστολογείται 10-15 ευρώ και που το Ιατρικό τη χρεώνει προς 118,48 ευρώ.
■ Το διοισοφάγειο υπερηχογράφημα, που η τιμή του κυμαίνεται από 250 έως 300 ευρώ, στο Ιατρικό χρεώθηκε 890,57 ευρώ.
Το καλύτερο, όμως, για τον κ. Μανθούλη ήρθε την ώρα του εξιτηρίου.
Αφού εξήγησε στους υπευθύνους ότι δεν έχει τέτοιο ποσό μαζί του, έδειξε την κάρτα ασφάλισής του από τη Γαλλία -στην οποία ζει χρόνια τώρα- την οποία το Ιατρικό Κέντρο δεν έκανε δεκτή.
Προφανώς, έγινε αντιληπτό ότι ο γαλλικός ασφαλιστικός φορέας θα ζητούσε εξηγήσεις για τον φουσκωμένο λογαριασμό.
Οπως καταγγέλλει ο ίδιος στην «Εφ.Συν.», κατάφερε τελικά να φύγει από το νοσοκομείο αφού συνεργάτες του υποχρεώθηκαν να υπογράψουν συναλλαγματική.

Η συναλλαγματική | 
Πηγές του ΕΟΠΥΥ με τον οποίο ήρθαμε σε επαφή μάς γνωστοποίησαν ότι δεν υπάρχει όριο στο τι μπορεί να χρεώσει ένα ιδιωτικό θεραπευτήριο, πλην των φαρμάκων για τα οποία υπάρχει θεσμοθετημένη τιμή.
Σε κάθε περίπτωση, οποιοσδήποτε ασθενής θεωρεί ότι έγινε υπερκοστολόγηση στις υπηρεσίες που έλαβε μπορεί να καταγγείλει την περίπτωση στον Συνήγορο του Πολίτη, όπως επίσης και στο Σώμα Επιθεωρητών Υγείας (ΣΕΥΥΠ).
Δήλωση του Ροβήρου Μανθούλη στην «Εφ.Συν.»
«Τι σε νοιάζει; Θα πληρώσει η ασφαλιστική»
«Ενώ βρέθηκα σε μία “δεόντως επικίνδυνη κατάσταση”, όπως μου είχε πει ο καρδιολόγος γιατρός φίλος μου και μετά από δική του παρότρυνση πήγα στο Ιατρικό Κέντρο, που αυτός συνεργαζόταν.
Δεν ήξερα αν είναι ιδιωτικό ή δημόσιο. Προσωπικά έχω ασφάλιση στο αντίστοιχο γαλλικό ΙΚΑ.
»Δεν έχω ιδιωτική ασφάλιση. Κατά την έξοδο, δεν μου επέτρεπαν να βγω αν δεν πλήρωνα.
Δεν δέχονταν ούτε την ευρωπαϊκή κάρτα Υγείας, που δέχονται παντού στην Ευρώπη, ούτε την ασφάλειά μου στο ελληνικό ΙΚΑ, ήθελαν τα χρήματα μόνο. Και, χωρίς να το γνωρίζω, ζήτησαν από τους συνεργάτες μου να υπογράψουν συναλλαγματική.
Προσωπικά νόμιζα πως ήταν απλώς μια βεβαίωση πως πράγματι θα τους πληρώσω.
»Ζήτησαν συνολικά 18.600 ευρώ. Θα πήγαινα δικαστικά, αλλά επειδή τα παιδιά είχαν υπογράψει συναλλαγματικές και θα τους κυνηγούσαν, έπρεπε να πληρώσω.
»Οι του Ιατρικού Κέντρου δεν πίστευαν ότι δεν έχω ιδιωτική ασφάλιση και μου έλεγαν συνέχεια πως τι με νοιάζει πόσο κάνει, αφού αυτή θα πληρώσει.
Προφανώς αυτό γίνεται εκεί με τους πελάτες τους. Οταν στη Γαλλία είναι να κάνεις μια επέμβαση, σου δίνουν αναλυτικά το χαρτί που γράφει πόσο θα κοστίσει (αμοιβή γιατρού, υλικά κ.λπ.) και σε ρωτάνε γραπτώς αν συμφωνείς και μετά συνεχίζεις.
»Εδώ έγιναν όλα από πριν, χωρίς ενημέρωση. Τελικά έμαθα πως ανάλογα το δωμάτιο που θα έχεις αυξάνονται και τα κόστη: οι ίδιες εξετάσεις, τα ίδια υλικά, οι ίδιες επεμβάσεις τριπλασιάζονται ως κόστος αν είσαι σε μονόκλινο.
»Αναρωτιέμαι αν οι γιατροί που στέλνουν εκεί τους ασθενείς πληρώνονται και με ποσοστά και γιατί συμβαίνει αυτή η παράλογη υπερκοστολόγηση. Εχω αποταθεί στον Συνήγορο του Πολίτη και, ξαναλέω, δεν θα πλήρωνα, αν δεν απειλούνταν οι συνεργάτες μου».

_________
της  Νόρας Ράλλη, και Δημήτρη Τερζή
*από την Εφημερίδα των Συντακτών // http://www.efsyn.gr/arthro/o-asthenis-eihe-poly-geri-krasi
________
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Η άλλη όψη μιας καταγγελίας
ΠΑΓΝΗ: Απαντήσεις της διοίκησης στις καταγγελίες εργαζομένων
Νοσοκομείο στην Κομοτηνή εφόσον υπάρξει έγκριση από την ΕΤΕπ

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Κυβερνώντας από τα παρασκήνια. - Η δολοφονία ενός ενοχλητικού κοινοτάρχη.


Κάποιος Βαρδής Βαρδινογιάννης...


>| ..."Κάποιος Βαρδής Βαρδινογιάννης, πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, έκανε αγωγή στη Google, ζήτησε να αφαιρεθεί από το μπλογκ JUNGLE-Report -αλλά και από κάθε άλλο μπλογκ που το αναπαρήγαγε- το άρθρο «Κυβερνώντας από τα παρασκήνια. Η δολοφονία ενός ενοχλητικού κοινοτάρχη.», και ζητάει πέντε εκατομμύρια ευρώ γιατί θίχτηκε η τιμή της οικογένειάς του. Είναι η γνωστή φιλάνθρωπη οικογένεια που έχει το ίδρυμα «Καρκίνος για τα παιδιά χωρίς ελπίδα». Αφού παρακαλέσω όλους τους καλούς φίλους που έχουν σάιτ και μπλογκ να αναδημοσιεύσουν το άρθρο που έθιξε την αξιοπρέπεια της ιερής οικογένειας των εθνικών ευεργετών -που σύντομα θα πάρουν πόδι-, ορίστε το κείμενο που πρέπει να διαβάσουν όλοι:

Κυβερνώντας από τα παρασκήνια. 

Η δολοφονία ενός ενοχλητικού κοινοτάρχη.

«Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια,
αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να ρθει»
Πάμπλο Νερούντα
Το απόγευμα της Μεγάλης Δευτέρας του 1986, έξω από το χωριό Πόμπια, στα νότια του νομού Ηρακλείου, το αυτοκίνητο που κινείται αργά στον άδειο και επικίνδυνο επαρχιακό δρόμο αναγκάζεται να σταματήσει όταν σε μία στροφή κάποιοι έχουν πετάξει κλαδιά και πέτρες που κλείνουν τον δρόμο.

Ο οδηγός γνωρίζει καλά την περιοχή, είναι ο πρόεδρος της κοινότητας Πηγαδάκια.

Ανυποψίαστος βγαίνει από το αυτοκίνητο για να δει τι συμβαίνει, όταν δέχεται τον πρώτο πυροβολισμό.

Τραυματισμένος προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από το αυτοκίνητο, αλλά ο δολοφόνος πλησιάζει και τον εκτελεί μπροστά στα έντρομα μάτια της οικογένειάς του.
Η δολοφονία του κοινοτάρχη Γιάννη Κουτσάκη, άγνωστη δυστυχώς στους περισσότερους, έβαλε τίτλους τέλους σε μια μακροχρόνια αντιπαράθεση, και είναι χαρακτηριστική για το πώς λειτουργεί το παρακράτος στην χώρα μας.

Αλλά ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή.

Το μοναστήρι της Οδηγήτριας κατέχει μεγάλες εκτάσεις, τις οποίες νοικιάζει ή παραχωρεί σε βοσκούς της περιοχής.
Το 1961 ο Νίκος Βαρδινογιάννης, αξιωματικός τότε του πολεμικού ναυτικού, βρίσκεται ξαφνικά ιδιοκτήτης 4.400 στρεμμάτων στην συγκεκριμένη περιοχή, μόνο που δεν τα αγοράζει από τον νόμιμο ιδιοκτήτη (την μονή δηλαδή) αλλά από τους βοσκούς ενοικιαστές για ένα κομμάτι ψωμί.
Παρά τις διαμαρτυρίες που έφτασαν τότε μέχρι και το κοινοβούλιο, το σκάνδαλο κουκουλώνεται μια που η οικογένεια διαθέτει ισχυρή πολιτική κάλυψη.
Η κομπίνα ολοκληρώνεται με την μυστηριώδη…«εξαφάνιση» των τίτλων ιδιοκτησίας που είχε στην κατοχή της η μονή, έτσι ώστε να μην μπορεί να στοιχειοθετηθεί η απάτη σε βάρος του δημοσίου.
Λίγο αργότερα, η οικογένεια Βαρδινογιάννη δημιουργεί την εταιρία ΣΕΚΑ και αγοράζει με αποικιοκρατικές διαδικασίες από το Ελληνικό δημόσιο το νησάκι «Άγιος Παύλος» στην είσοδο του όρμου των Καλών Λιμένων, έναντι 78.000 δραχμών.
Στην συνέχεια, με υποθήκη το νησί που αγόρασαν, παίρνουν δάνειο 36 εκατομμυρίων δρχ. (!) από Αμερικανική τράπεζα, και σε συνεργασία με την Mobil δημιουργούν στην περιοχή εγκαταστάσεις υγρών καυσίμων και ανεφοδιασμού πλοίων (βλέπε αμερικανικός 6ος στόλος).
Μοναδικό αγκάθι στα μεγαλεπήβολα σχέδια της οικογένειας ήταν ο μικρός οικισμός των Καλών Λιμένων και οι λιγοστοί ψαράδες κάτοικοί του.

Οι κάτοικοι του οικισμού βρέθηκαν ξαφνικά περικυκλωμένοι από τις εγκαταστάσεις της εταιρίας.

Πολλοί εγκαταλείπουν την περιοχή και μεταναστεύουν, ενώ οι εναπομείναντες έχουν να αντιμετωπίσουν έναν συνεχή και ψυχοφθόρο πόλεμο νεύρων από την εταιρία και τους τραμπούκους της.
Βροχή οι ξυλοδαρμοί και οι μηνύσεις για ανύπαρκτες πολεοδομικές παρατυπίες ακόμα και όταν κάποιος προσπαθούσε να επιδιορθώσει την τουαλέτα του, ενώ την ίδια στιγμή η εταιρία έχτισε παράνομα διάφορα κτίρια, ένα ξενοδοχείο, και μια βίλα για την οικογένεια Βαρδινογιάννη.

Η εκλογή του Γιάννη Κουτσάκη το 1978 δίνει ελπίδα στους κατοίκους.

Το πρώτο του μέλημα είναι να ανοίξει επιτέλους ο δρόμος από τα Πηγαδάκια στους Καλούς Λιμένες.
Ο δρόμος είχε χαραχθεί το 1962, οι απαλλοτριώσεις είχαν τελειώσει το 1966, αλλά η εταιρία παρόλο που είχε πληρωθεί, δεν άφηνε τα συνεργεία της νομαρχίας να προχωρήσουν.
Το 1981 μετά την νίκη του ΠΑΣΟΚ ο Κουτσάκης πιστεύει πως θα μπορέσει επιτέλους να ξεπεράσει τα εμπόδια και την τρομοκρατία της ΣΕΚΑ, τελειώνει τον δρόμο και ξεκινά να φτιάχνει δίκτυο ηλεκτρισμού και ύδρευσης στην περιοχή, δίνοντας καθημερινά μάχη με τους μπράβους της ΣΕΚΑ που τα βράδια καταστρέφουν ότι φτιάχνουν τα κρατικά συνεργεία την ημέρα.
Τα έργα του κοινοτάρχη έχουν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα κύμα επιστροφής των εκδιωγμένων κατοίκων, σε μια προσπάθεια να ξαναφτιάξουν τα σπίτια τους.
Η ΣΕΚΑ τους κάνει την ζωή δύσκολη, με ένα καταιγισμό μηνύσεων προσπαθώντας έτσι να κατεδαφίσει τα σπίτια των κατοίκων ως αυθαίρετα!
Οι Βαρδινογιάννηδες ασκούν αφόρητη πίεση στον νομάρχη να γκρεμίσει τα σπίτια των ανθρώπων, όμως όλα πέφτουν πάνω στην άρνηση του κοινοτάρχη ο οποίος απαντά ότι πρώτα θα γκρεμιστούν τα αυθαίρετα της εταιρίας, οι βίλες των Βαρδινογιάννηδων κλπ.
Τον χειμώνα του 1985 γίνεται απόπειρα δολοφονίας του κοινοτάρχη όταν ένα άγνωστο αυτοκίνητο προσπαθεί να ρίξει το αυτοκίνητο του Κουτσάκη σε γκρεμό, ενώ σε μια συνάντηση του με τους εκπροσώπους της εταιρίας, οι μπράβοι ξυλοκοπούν τον ανυπόταχτο κοινοτάρχη.
Ο Κουτσάκης σχεδιάζει να επισκεφτεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη σε μια προσπάθεια να εντοπίσει τα εξαφανισμένα συμβόλαια της μονής Οδηγήτριας και να ξεσκεπάσει την απάτη των Βαρδινογιάννηδων, μόνο που τον πρόλαβαν οι πληρωμένοι δολοφόνοι.
Ενδιαφέρον έχει και ο διάλογος μεταξύ Βαρδή Βαρδινογιάννη και Δημήτρη Κουφοντίνα στη δίκη της 17 Νοέμβρη.

Οι συγγενείς του δολοφονημένου κοινοτάρχη περιμένουν εδώ και δεκαετίες να πέσει φως στην υπόθεση, ενώ οι απειλές συνεχίστηκαν και μετά τον θάνατο του Κουτσάκη.

Το κόλπο με την αρπαγή κρατικής περιουσίας με την βοήθεια μοναστηριών ήταν τόσο πετυχημένο που ο όμιλος Βαρδινογιάννη το επανέλαβε και στην Χαλκιδική.

Η περίπτωση της Σιθωνίας

Πρόκειται για τη μονή Ξενοφώντος και μια έκταση 57.000 στρεμμάτων στην Σιθωνία.
Το 1965 η μονή υποβάλλει αίτηση αναγνώρισης ιδιοκτησίας στο Ελληνικό δημόσιο, η οποία και φυσικά απορρίπτεται.
Επί χούντας όμως η μονή κάνει και δεύτερη προσπάθεια και με την βοήθεια … του θεού και της χούντας, ως εκ θαύματος δικαιώνεται.
Αμέσως μεταβιβάζει την έκταση για ένα συμβολικό ποσό -μαντέψτε που- στην …ΣΕΚΑ!
Με την μεταπολίτευση, και μετά από τις έντονες αντιδράσεις τοπικών φορέων και κατοίκων, το 1974 η πολιτεία ακυρώνει την χουντική απόφαση και ανακηρύσσει την έκταση δημόσια.
Από τότε η μονή σε συνεργασία με την ΣΕΚΑ έχουν ξεκινήσει ένα δικαστικό αγώνα κατά του δημοσίου με τα γνωστά κόλπα, ψευδομάρτυρες, απειλές, δωροδοκίες, κλπ.
Οι απάτες με τις εκκλησιαστικές περιουσίες δεν έχουν σταματήσει να επαναλαμβάνονται μέχρι και τις μέρες μας, με διάφορες εκδοχές, όπως πχ με το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου, τη μονή Τοπλού, και άλλες.
Έτσι λοιπόν δύο απόστρατοι του ναυτικού βρέθηκαν ξαφνικά με τεράστιες περιουσίες με την βοήθεια των Αμερικανών που τόσο τους εξυπηρέτησαν στο εμπάργκο της Ροδεσίας. Ας θυμηθούμε και αυτό το ..κατόρθωμα.

Τα χρόνια της πειρατείας

Η οικογένεια Βαρδινογιάννη …διαπρέπει στο σπάσιμο του αποκλεισμού του ρατσιστικού καθεστώτος της Ροδεσίας από τον ΟΗΕ που έγινε παγκόσμια γνωστός ως «Beira Patrol», προμηθεύοντας πετρέλαιο την κυβέρνηση του Ιαν Σμίθ με την υποστήριξη της CIA.
Οι Αμερικανοί θέλοντας να πάρουν κάτω από την σφαίρα επιρροής τους τις πρώην αποικίες της Μεγάλης Βρετανίας αλλά αποφεύγοντας να συγκρουστούν μετωπικά με τους Βρετανούς συμμάχους, βοηθούν τους Βαρδινογιάννηδες να δράσουν ως πειρατές χωρίς αυτοί να χρειαστεί να λερώσουν τα χέρια τους.
Η συγκεκριμένη υπόθεση είναι μία από τις μαύρες σελίδες της ελληνικής ναυτιλίας: περιφρόνηση ψηφισμάτων του ΟΗΕ, αλλαγή σημαίας από λιμάνι σε λιμάνι, αλλαγή ονόματος του καραβιού μεσοπέλαγα, κλπ.

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή.

Το 1972, επί χούντας δηλαδή, ιδρύουν την Μότορ Όιλ.
Το 1979 με υπουργό Συντονισμού τον …Μητσοτάκη τους δίνεται πεσκέσι ο Παναθηναϊκός.
Και αυτό το κόλπο ήταν τόσο πετυχημένο που το μιμήθηκε κάθε σωστός απατεώνας (Κοσκωτάς κλπ) που θέλησε να κάνει καριέρα στο ελληνικό Ελ Ντοράντο.

Κατά τραγική σύμπτωση, πάλι επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη, αποκτούν την τράπεζα Πειραιώς, καταπίνουν την Μακεδονίας-Θράκης, ενώ ας μην ξεχνάμε πως μερικές μόνο μέρες μετά τον σχηματισμό της Οικουμενικής Kυβέρνησης του Ξενοφώντα Ζολώτα, το 1989, ξεκινά το MEGA Channel …
Το «τηλεοπτικό πλυντήριο» όχι μόνο βοηθά στις μπίζνες της οικογένειας προσφέροντας δωρεάν διαφήμιση με το γνωστό κόλπο των …αγαθοεργιών της φιλεύσπλαχνης οικογένειας ως υποκατάστατο της ανύπαρκτης δικαιοσύνης, αλλά και ελέγχοντας έτσι έμμεσα το πολιτικό σύστημα δίνοντας τηλεοπτικό χρόνο σε άτομα της αρεσκείας τους.

Και έτσι φτάσαμε σήμερα στα γελοία ψευτοδιλήμματα «ευρώ ή μνημόνιο» και τα καταστροφολογικά σενάρια του παρακράτους και των παπαγάλων τους, που ευτυχώς αρχίζουν να ξεθωριάζουν στα μάτια της κοινής γνώμης.

Ο μόνος τρόπος πια για να κρατηθούν στην εξουσία είναι πουλώντας φόβο.

«Δεν θα έχουμε φάρμακα, πετρέλαιο, τρόφιμα, οδοντόβουρτσες, αν βγει η αριστερά» φωνάζουν χωρίς να ντρέπονται, αυτοί που κατέστρεψαν τον τόπο επί τόσες δεκαετίες.
Σε μία χώρα που έχει τόσο ανάγκη από ριζικές αλλαγές, προσπαθούν απελπισμένα να περάσουν το μήνυμα ότι «δεν είναι τώρα εποχή για αλλαγές, ας κάτσουμε στα αυγά μας»
Σταθεροί στις …αξίες τους ως γνήσια τέκνα ενός συστήματος Φρανκεστάιν, προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι τίποτα δεν πρέπει να γίνεται για πρώτη φορά.
Τελευταίες σπασμωδικές κινήσεις μιας κομματοκρατίας που απέτυχε σε όλα πουλώντας ταυτόχρονα πατριωτική ηθική, ενώ ακόμα και τώρα που όλα έχουν καταρρεύσει γύρω τους, αδυνατούν να ψελλίσουν έστω και δυο κουβέντες ουσιαστικής αυτοκριτικής.
«Οι μεγαλύτερες καταστροφές δεν προήλθαν από την ανυπακοή, αλλά από την υπακοή», είχε πει κάποτε ο Χάουαρντ Ζιν, ενώ ο ίδιος υπερασπιζόμενος πριν αρκετά χρόνια μια ομάδα οικολόγων που είχε εισβάλει σε ένα πυρηνικό εργοστάσιο, είχε πει απευθυνόμενος προς τους δικαστές:

«Χωρίς την πολιτική ανυπακοή, εσείς σήμερα δεν θα ήσασταν εδώ»

(σημείωση του πιτσιρίκου: Παραθέτω πάλι ένα αγαπημένο μου απόσπασμα από τους «Στοχασμούς» του Πασκάλ: «Δεν πρέπει ο λαός να αισθάνεται την αλήθεια του σφετερισμού: ο σφετερισμός που πραγματοποιήθηκε κάποτε παράλογα, εμφανίζεται τώρα ως λογικός. Αν δεν θέλουν να πάρει σύντομα τέλος, πρέπει να τον παρουσιάζουν ως αυθεντικό, αιώνιο και να αποκρύπτουν την απαρχή του.»)"...

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

«Εθνική κατάθλιψη»: Μύθος ή πραγματικότητα;

       Ελλάδα, υγεία, κρίση, κοινωνία, κατάθλιψη     
EUROKINISSI / ΓΕΩΡΓΙΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ
 (*)
«Ο αγώνας και μόνο προς την κορυφή αρκεί για να γεμίσει μιαν ανθρώπινη καρδιά. Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο»
Αλμπέρ Καμί

«Είναι μια αίσθηση απόλυτου κενού, δεν έχει τίποτα νόημα, δεν αξίζει τίποτα πια, δεν έχει σημασία κανείς. Βουλιάζεις, το ξέρεις ότι βουλιάζεις, σε λίγο θα πνιγείς, κι αντί να σε τρομάξει αυτό, μπορεί και να σε ανακουφίζει».
Η Ελένη (τα πραγματικά της στοιχεία στη διάθεση της εφημερίδας) επιχειρεί να μεταφέρει με λέξεις το βίωμά της, αυτό που ο γιατρός της έχει διαγνώσει ως κατάθλιψη.
Η Τζίνα το περιγράφει σαν «ατελείωτη, αφόρητη οδύνη».
Κι η Μυρτώ «σαν να έχεις γίνει ένα με το χώμα και να μη σου δίνει χαρά και κίνητρο τίποτα πια, ούτε καν η αγάπη από τα παιδιά σου».

Παραδόξως, γελάνε κι οι τρεις όταν τους αναφέρουμε πως είμαστε μάλλον συντονισμένοι, αφού όλοι μάς λένε πως πάσχουμε από «εθνική κατάθλιψη».
Για τους ανθρώπους που παλεύουν με την κατάθλιψη, η ευκολία με την οποία χρησιμοποιούμε όλοι οι υπόλοιποι τη φράση «είμαι σε κατάθλιψη» μοιάζει με κακόγουστο αστείο ή με ύβρη.
Μας το λένε πολιτικοί, μας το λένε ειδικοί, τα αναπαράγουν δημοσιογράφοι.
Το ακούμε τόσο συχνά που τείνουμε να το πιστέψουμε: πάσχουμε από «εθνική κατάθλιψη».
Το ακούσαμε και την Πρωτοχρονιά μαζί με τις ευχές του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Το διαβάσαμε και πρόσφατα με αφορμή το δεύτερο συνέδριο ψυχικής υγείας στο Ζάππειο.
«Τουλάχιστον τρεις μεγάλες ελληνικές πόλεις θα γέμιζαν οι Ελληνες που πάσχουν από κατάθλιψη - την Πάτρα, τα Γιάννενα και τον Βόλο». Αυτή τη φράση από μια ολόκληρη εισήγηση του ψυχίατρου Πέτρου Σκαπινάκη, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, επέλεξαν να αναπαραγάγουν μια σειρά από ιστοσελίδες με τίτλους όπως «Στα δίχτυα της κατάθλιψης οι Ελληνες».
Εχουμε υπάρξει «έθνος ανάδελφον», όπως μας αποκαλούσε ο Πρόεδρος Σαρτζετάκης, έχουμε ζήσει και σε «χώρα απέραντο φρενοκομείο», όπως μας περιέγραφε ο «εθνάρχης» Καραμανλής.
Τα τελευταία χρόνια η... διάγνωση είναι «κατάθλιψη».
Είναι δύσκολο να εντοπίσουμε με ακρίβεια την ημερομηνία γέννησης της βολικής όσο και γενικευτικής ταμπέλας, που όπως όλες οι ταμπέλες συνδυάζει στοιχεία της πραγματικότητας με μπόλικες δόσεις αυθαιρεσίας.
Πολιτικός νονός της έκφρασης φαίνεται να είναι ο Αντώνης Σαμαράς, υιοθετώντας τον όρο ήδη από τον Απρίλιο του 2010.
Τη δική του διάγνωση, ότι τα ΜΜΕ ευθύνονται για τη γενικευμένη κατάθλιψη, έκανε ο τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θεόδωρος Πάγκαλος το 2011.
Το ίδιο περίπου επιχείρημα, με νέο αμπαλάζ, θα επικαλεστεί ως υπουργός Επικρατείας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. ο Νίκος Παππάς τον Δεκέμβριο του 2015, δηλώνοντας ότι «κύκλοι που θίγονται από κυβερνητικές πρωτοβουλίες προσπαθούν την προσωπική τους κατάθλιψη να τη μετατρέψουν σε λαϊκή κατάθλιψη» - επιλέγοντας ωστόσο το επίθετο «λαϊκή» αντί για το καπαρωμένο από τη δεξιά παράταξη «εθνική».

Η «διάγνωση» των ΜΜΕ

Ωστόσο τα ΜΜΕ, πολλά χρόνια πριν η κρίση σαρώσει τις ζωές μας, με βάση πραγματικά στοιχεία έβγαζαν τη δική τους υπερβολική «διάγνωση».
«Μια χώρα στα χάπια» έγραφε κορυφαία σε πωλήσεις εφημερίδα το 2002 και το ρεπορτάζ για την κατανάλωση ψυχοφαρμάκων επαναλαμβανόταν σχεδόν εθιμοτυπικά κάθε χρόνο.
Με εντυπωσιακούς τίτλους, ελάχιστα αποσπάσματα από ομιλίες επιφανών επιστημόνων και σχεδόν καμία αναφορά στο πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο της κάθε περιόδου, τα ΜΜΕ συνήθως μας καθίζουν με ευκολία στο ντιβάνι και μας φορούν με χαρακτηριστική άνεση μια ταμπέλα που απλοποιεί τα φαινόμενα και βάζει σε κουτάκια τις αντιδράσεις μας.
Αυτό συνέβη και με την πρόσφατη ανακοίνωση του κ. Σκαπινάκη«Δεν έχουμε δει εμπειρικά έντονη αύξηση στη βαρύτητα των περιστατικών, αλλά αυξημένη κίνηση στους δημόσιους φορείς, επειδή πολύς κόσμος δεν έχει τη δυνατότητα να απευθυνθεί στην ιδιωτική ιατρική. Αυτό που ισχύει είναι ότι η κρίση δημιουργεί μια μεγαλύτερη δυσκολία στην αντιμετώπιση των προβλημάτων ψυχικής υγείας».
Ποιο είναι το κατώφλι της κατάθλιψης, ρωτήσαμε τον ψυχίατρο: «Καταθλιπτικά συμπτώματα μπορεί να έχει και το 10%. Στην ομιλία μου στο Ζάππειο είπα ότι ένας στους τρεις από τους 500.000 μπορεί να χρειαστεί εξειδικευμένη βοήθεια. Και ένας στους πέντε να έχει ανάγκη θεραπείας».
Ομως τα περισσότερα ΜΜΕ δεν ανέφεραν το σύνολο της πρότασης, αλλά έμειναν στο εντυπωσιακό νούμερο του «μισού εκατομμυρίου καταθλιπτικών».
Με την ίδια ευκολία μάς βομβαρδίζουν συχνά με εξίσου εντυπωσιακά -και βαθιά οδυνηρά- νούμερα: 80,8% αυξήθηκε το ποσοστό του πληθυσμού που δήλωσε κατάθλιψη από το 2009 στο 2014, κατά 27% αυξήθηκαν οι αυτοκτονίες την τριετία 2008-2011, ένας στους πέντε δεν απολαμβάνει τη ζωή του την άνοιξη του 2016, ένας στους δύο αισθάνεται ανασφάλεια, αγωνία και φόβο, θυμό και αγανάκτηση, απογοήτευση και θλίψη.
Είμαστε όντως ένας λαός σε κατάθλιψη; Ή μήπως η ακραιφνής λιτότητα παράγει περισσότερη κοινωνική καταστροφή και οδύνη από αυτήν που μπορούμε να αντέξουμε;
Χρειαζόμαστε όλοι τον «ειδικό» μας για να αντιμετωπίσουμε την ανεργία, την επισφάλεια, την ανασφάλεια, τη φτώχεια, την έλλειψη προοπτικής;
Ή μήπως το πρόβλημά μας είναι ακριβώς η ανεργία, η επισφάλεια, η ανασφάλεια, η φτώχεια, η έλλειψη προοπτικής;
«Η κρίση αύξησε το ενδιαφέρον των ΜΜΕ για αυτά τα φαινόμενα. Εμείς βρήκαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε και να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο για αυτά τα ζητήματα», εξηγεί ο κ. Σκαπινάκης.
«Αν μου λέγατε πριν από 10 χρόνια ποιοι σας παίρνουν τηλέφωνο να μιλήσετε για την κατάθλιψη, θα σας έλεγα κανείς, γιατί υπήρχε στίγμα. Τώρα όλοι θέλουν να μιλήσουν. Το θετικό είναι ότι οι άνθρωποι αποστιγματίζονται. Ομως, να το βάζουμε στη σωστή του βάσημην τρομάζουμε τον κόσμο ότι υπάρχει κάποια “επιδημία” κατάθλιψης, ούτε ότι όταν περάσει η κρίση θα σταματήσει και η κατάθλιψη. Αλλο τα καταθλιπτικά συμπτώματα κι άλλο η κατάθλιψη. Στεναχώριες έχουμε όλοι μας. Η κατάθλιψη είναι μια πολύ πιο περίπλοκη νόσος».

Το πρόβλημα σε αριθμούς

 Η συχνότητα βαριάς κλινικής κατάθλιψης διπλασιάστηκε από το 2008 στο 2009, ενώ οι πλέον ευάλωτοι είναι αυτοί που αντιμετωπίζουν τα μεγαλύτερα οικονομικά προβλήματα και οι γυναίκες.
Τα στοιχεία καταγράφει η πρώτη Εθνική Μελέτη Νοσηρότητας και Παραγόντων Κινδύνου, των ιατρικών σχολών της Ελλάδας.
Οι ερευνητές υπογραμμίζουν ότι η εργασιακή κατάσταση και ιδιαίτερα η ανεργία επηρεάζει την ψυχική υγεία των ανθρώπων αυξάνοντας σημαντικά τα ποσοστά άγχους και κατάθλιψης και μειώνοντας τους δείκτες προσωπικής ευεξίας.
 H Eλλάδα καταγράφεται μεταξύ των χωρών με τους χαμηλότερους δείκτες αυτοκτονιών στην έκθεση του ΟΟΣΑ.
Πριν από την έναρξη της οικονομικής κρίσης, η Ελλάδα είχε από τα χαμηλότερα ποσοστά αυτοκτονιών (2,9/100.000 κατοίκους).
Την τριετία 2008-2011 το ποσοστό αυξάνεται κατά 27%. Το έτος 2013 ήταν 4,2 (Μ.Ο. των χωρών του ΟΟΣΑ 12,0).
 Ενας στους δύο δήλωσε ότι τον τελευταίο μήνα δεν ήταν καλή η ψυχική του υγεία, λόγω άγχους ή κατάθλιψης ή προβλημάτων στον έλεγχο των συναισθημάτων, σύμφωνα με έρευνα της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας (άνοιξη του 2016).
 42,6% των ερωτηθέντων απολαμβάνουν «μέτρια» τη ζωή τους, 20,5% λίγο ή καθόλου και 36,9% απολαμβάνει πολύ ή υπερβολικά τη ζωή του.
 Εξι στους δέκα αναγνωρίζουν ότι η ζωή έχει νόημα. Ενας στους δέκα θεωρεί ότι η ζωή έχει λίγο ή καθόλου νόημα.
 Το 15% δηλώνει ότι αισθάνεται ανασφάλεια, αγωνία και φόβο, το 14% θυμό και αγανάκτηση, το 9,7% απογοήτευση και θλίψη, το 8,2% άγχος και το 44,6% όλα αυτά μαζί.
Η Γραμμή Βοήθειας του ΕΠΙΨΥ για την κατάθλιψη λειτούργησε από το 2007 έως το 2014, οπότε σταμάτησε λόγω έλλειψης χρηματοδότησης.
Δέχτηκε πάνω από 7.500 κλήσεις σε τρία χρόνια (Μάιος 2008-Ιούνιος 2014), με τις κλήσεις να διπλασιάζονται μετά την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου.
Η πλειονότητα των περιπτώσεων αφορούσε γυναίκες.
➩ Γυναίκα, 53 ετών: «Σήμερα δεν έχουμε πρόβλημα. Αύριο όμως; Το κακό θα έρθει και στο δικό μας σπίτι. Στη δική μας δουλειά. Τα βλέπουμε τριγύρω: στον γείτονα, στους συγγενείς, στα ΜΜΕ... Με πιάνει τρόμος, μην τυχόν και μας συμβεί κάτι, και νιώθω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Είμαι μουδιασμένη».
➩ Ανδρας, 31 ετών: «Δεν μπορώ να ζητάω ελεημοσύνη. Εχασα την αξιοπρέπειά μου».
➩ Γυναίκα, 23 ετών: «Οι γονείς μου δεν μπορούν πια να μου δίνουν χρήματα... Νιώθω τύψεις που τους επιβαρύνω και, το τελευταίο διάστημα -ξέρω ότι είναι παράλογο-, επειδή ακούω συχνά για προβλήματα υγείας, φοβάμαι ότι θα πάθω κάτι κι εγώ. Πελαγώνω με όλες αυτές τις σκέψεις και καταλήγω να κλαίω συνέχεια».
➩ Γυναίκα, 34 ετών: «Κάθε φορά που σκέφτομαι την κατάστασή μου με πιάνει πανικός. Δεν μπορώ να αναπνεύσω. Είμαι εδώ και έξι μήνες άνεργη. Τα έξοδα τρέχουν, εγώ χρωστάω παντού και το άγχος μου όλο και μεγαλώνει. Δεν μπορώ στιγμή να ηρεμήσω».
➩ Αντρας, 42 ετών: «Φοβάμαι ότι θα τρελαθώ. Δεν θα αντέξω και θα πέσω από το μπαλκόνι. Δεν βλέπω να υπάρχει κάτι άλλο να κάνω πλέον. Δεν αντέχω να ψάξω για δουλειά... Ούτε να προσπαθήσω. Ναι, το σκέφτομαι συχνά να βλάψω τον εαυτό μου...»
Πηγή: Ελληνική Κρίση - «εθνική» κατάθλιψη - Μιχ. Μαδιανός, Μαρίνα Οικονόμου

Δύο ειδικοί μιλούν στην «ΕΦ.ΣΥΝ.»

Ο πρόεδρος της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας, Δημήτρης Πλουμπίδης, και ο ψυχίατρος Θεόδωρος Μεγαλοοικονόμου μάς βοηθούν να κατανοήσουμε την «εθνική μας κατάθλιψη».
Θέσαμε και στους δύο τα παρακάτω πέντε ερωτήματα:
 Στο δεύτερο συνέδριο ψυχικής υγείας στο Ζάππειο ο κ. Σκαρινάκης ανακοίνωσε ότι 500.000 Ελληνες πάσχουν από κατάθλιψη. Τα ΜΜΕ αναπαρήγαγαν την είδηση με πηχυαίους και τρομακτικούς τίτλους. Από την πείρα σας θεωρείτε ότι υπάρχει ραγδαία αύξηση του φαινομένου;
 Με δεδομένο ότι η πλήρης διάλυση της όποιας μας κανονικότητας προκαλεί απώλειες και ανατρέπει τη ζωή όλων μας, πιστεύετε ότι αυτό που αυξάνεται είναι η κατάθλιψη ή το προσωπικό πένθος και η κοινωνική οδύνη; Συνδέεται και πώς η κατάθλιψη με την οικονομική κρίση και τις πολιτικές λιτότηταςΠότε ένας άνθρωπος περνάει το κατώφλι της νόσου;
 Ηδη από το 2002 βρίσκουμε ρεπορτάζ για αύξηση της χρήσης αντικαταθλιπτικών - με νέα ρεκόρ κατανάλωσης κάθε χρονιά. Πώς ερμηνεύετε το φαινόμενο;
 Εδώ και χρόνια ακούμε συχνά τους πολιτικούς να μιλούν για «εθνική κατάθλιψη». Συμμερίζεστε τον όρο; Μπορεί η κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα να αναλυθεί με ψυχιατρικούς όρους;
 Ποια πιστεύετε ότι πρέπει να είναι η απάντηση τόσο σε προσωπικό όσο και συλλογικό επίπεδο;

Θεόδωρος Μεγαλοοικονόμου

«Η “ψυχολογία της αντίστασης” είναι το πιο αποτελεσματικό φάρμακο για την όποια “κατάθλιψη”»

 Αυτό που συχνά περιγράφεται ως κατάθλιψη δεν είναι παρά η διάχυτη κοινωνική δυσφορία και οδύνη, που μπορεί να περιλαμβάνει άγχος, αϋπνία, θλίψη, απόγνωση, απελπισία, το βίωμα της κοινωνικής ντροπής, την αίσθηση της έλλειψης ενός μέλλοντος που ν' ανοίγεται ως μια προοπτική.
Ολα αυτά, που είναι συχνά και συνήθη βιώματα, μια άκρως φυσιολογική αντίδραση του «είναι» μας μέσα στις συνθήκες της κοινωνικής αποδιάρθρωσης που ζούμε, είναι εύκολο να ψυχιατρικοποιηθούν και να σερβιριστούν ως «καταθλιπτική διαταραχή», ως μια νόσος των διαγνωστικών/ταξινομητικών εγχειριδίων.
Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι η ίδια ψυχιατρική κοινότητα, που μιλάει τώρα για φρενήρη αύξηση της κατάθλιψης, εδώ και αρκετό καιρό αρνείται την αλματώδη, για τα ελληνικά δεδομένα, αύξηση των αυτοκτονιών, που, κατ' αυτήν τη λογική τους, θα έπρεπε να θεωρείται μια αναπόδραστη συνέπεια αυτής της «τόσο» μεγάλης αύξησης της επίπτωσης της κατάθλιψης, ως νόσου.
 Το γεγονός ότι αυτό που κυριαρχεί είναι η διάχυτη κοινωνική δυσφορία και οδύνη, δεν σημαίνει ότι, σ' αυτές τις συνθήκες της οικονομικής κρίσης και των καταλυτικών συνεπειών της στις ζωές της συντριπτικής πλειονότητας, δεν αυξάνονται και τα ποσοστά της κατάθλιψης ως διαταραχής -όπως, άλλωστε, έχει παρατηρηθεί σε όλες τις περιόδους οικονομικής ύφεσης στον καπιταλισμό.
Υπάρχει, ωστόσο, ένα συνεχές (μια διαφορά βαθμού και όχι ποιοτική) ανάμεσα στο καθημερινό βίωμα της οδύνης, π.χ., από την απειλούμενη κατάσχεση του σπιτιού σου, από τη μακροχρόνια ανεργία, από την αίσθηση ότι δεν αξίζεις πια τίποτα γιατί, πολύ συγκεκριμένα και υλικά, δεν μπορείς να εξασφαλίσεις τη δική σου επιβίωση και της οικογένειάς σου, μέχρι την εγκαθίδρυση μιας καταθλιπτικής διαταραχής, όταν τα ανυπόφορα αδιέξοδα του σήμερα έρχονται να «ακουμπήσουν» πάνω σε (και να αλληλεπιδράσουν με) μια συγκεκριμένη, ιδιαίτερη προσωπική ιστορία.
Αλλωστε και ο ΠΟΥ, ήδη από την τελευταία δεκαετία του περασμένου αιώνα, είχε προβλέψει ότι η κατάθλιψη θα έφτανε, το 2020, ν' αποτελεί τη δεύτερη αιτία θανάτου (μετά τα καρδιαγγειακά νοσήματα) - χωρίς, βέβαια, ποτέ το ζήτημα της κατάθλιψης να τίθεται στις πραγματικές του διαστάσεις, από φόβο, προφανώς, μήπως αποκαλυφθεί μια δυσφορία με πηγή όχι μέσα στο άτομο, αλλά στο κοινωνικό πλαίσιο.
 Η ραγδαία αύξηση της συνταγογράφησης των αντικαταθλιπτικών, ιδιαίτερα των νεότερων, οφείλεται, πρωτίστως, στις πολιτικές προώθησής τους στην αγορά από το διεθνές βιο-φαρμακο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, μέσω και της χειραγώγησης της υπερδιάγνωσης της κατάθλιψης, αλλά και της περαιτέρω διεκδίκησης/απόκτησης ενδείξεών τους και για άλλες ψυχικές διαταραχές.
Και όλα αυτά με την αγαστή συνεργασία της πλειονότητας της ψυχιατρικής κοινότητας (για τον τρόπο που γίνεται, δείτε και το σκάνδαλο με τη Novartis), η οποία, ιδιαίτερα από τη δεκαετία του '80, έχει στραφεί στη βιολογική ψυχιατρική και έχει μάθει να «διαβάζει» την όποια ψυχική οδύνη ως μια κατάσταση «χημικής ανισορροπίας» του εγκεφάλου, που χρειάζεται, απλώς, το ψυχοφάρμακο.
Σε μια λογική ταμποναρίσματος της ψυχικής δυσφορίας του υποκειμένου. Λογική που εσωτερικεύεται από το ίδιο το υποκείμενο που νιώθει ότι δεν μπορεί να ζήσει «χωρίς τα χάπια του».
 Ο όρος «εθνική κατάθλιψη», που δυστυχώς προωθήθηκε και από πολλούς ψυχιάτρους, στοχεύει σε μια ψυχιατρικοποίηση των υποκειμενικών βιωμάτων ως ενός ακόμα εργαλείου για τη χειραγώγηση των λαϊκών μαζών.
Η καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου, που η προϊούσα επιδείνωσή του δεν φαίνεται να έχει ορατό τέλος, η απογοήτευση και το μούδιασμα μπροστά σ' αυτό που βιώνεται ως «έλλειψη εναλλακτικής» (μετά και την οριστική και αμετάκλητη διάψευση των όποιων ελπίδων από την «πρώτη φορά Αριστερά») μπορεί, εξωτερικά, να εμφανίζονται με μιαν εξατομίκευση, μ' έναν εγκλωβισμό στις πρακτικές ατομικής επιβίωσης, με μιαν εσωστρέφεια, μιαν απάθεια και μια παθητικότητα, που, όμως, κρύβει, από πίσω, πολύ θυμό.
Ο οποίος, όπως έχει δείξει και η πρόσφατη ιστορία μας, κανείς δεν ξέρει πότε και πώς θα ξεσπάσει.
 Η απάντηση είναι, όπως ήταν πάντα, η αντίσταση σε όλα αυτά που αρνούνται και ακυρώνουν τη ζωή μας, την ανθρώπινη υπόσταση και αξιοπρέπειά μας.
Η «ψυχολογία της αντίστασης» ήταν πάντα ο κύριος παράγοντας που προστάτευε την προσωπικότητα από τη διάλυση και την εκμηδένιση.
Με την ψυχολογία του ατόμου να γίνεται ψυχολογία ενός μέλους της ομάδας, μέσα από τη συμμετοχή και την ενσωμάτωση σε συλλογικότητες που παλεύουν ενάντια σε όσα και όσους καταστρέφουν τις ζωές μας. Είναι μέσα από τη συνειδητή και συλλογική δράση, σε μια χειραφετητική προοπτική, που ζωντανεύει η ελπίδα στο μέλλον ως το θεμέλιο της ανθρώπινης ύπαρξης. Που κάνει δυνατή τη ζωή ως μια προοπτική.
Αυτό ήταν πάντα και είναι, πολύ περισσότερο σήμερα, το βασικό και πιο αποτελεσματικό φάρμακο για την όποια «κατάθλιψη».

Δημήτρης Πλουμπίδης

«Η κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα δεν μπορεί να αναλυθεί με όρους ψυχολογίας των ατόμων»

 Το πρόβλημα της κατάθλιψης, της αυτοκτονικότητας και των αυτοκτονιών έχει ευρύτατα συζητηθεί από την αρχή της κοινωνικής και οικονομικής κρίσης.
Εχουν δημοσιευτεί μελέτες που αναδεικνύουν μια απότομη αύξηση της κατάθλιψης από 3,3% του πληθυσμού το 2008 -όταν τα μαύρα σύννεφα πύκνωναν απειλητικά αλλά στην Ελλάδα η κρίση δεν είχε επίσημα ξεσπάσει- σε 8,2% το 2011 και 12,3% το 2013.
Τα φαινόμενα σήμερα παρουσιάζουν μια σχετική σταθεροποίηση και όχι σημαντική αύξηση.
 Η δεκαετία πριν από την κρίση χαρακτηρίζεται από την πλασματική ευημερία που εξέθρεψε κάθε είδους ατομικές συμπεριφορές και τον κατακερματισμό του κοινωνικού ιστού.
Η κατάθλιψη δεν συνδέεται αυτόματα με την κοινωνική κρίση, αλλά με το γεγονός ότι αυτή πιέζει ή καταστρέφει τόσες πολλές πλευρές της κοινωνικής ζωής που κάποιες από αυτές θα λειτουργήσουν τραυματικά στον εσωτερικό κόσμο των περισσότερων από εμάς.
Οι αόριστες ή σκοτεινές προσωπικές προοπτικές, η φθορά των κοινωνικών σχέσεων, η ταπείνωση από την οφθαλμοφανή εξάρτηση της χώρας είναι παράγοντες που εκτρέφουν την κατάθλιψη.
Ομως η καταθλιπτική ή ακόμα και η αυτοκτονική διάθεση για να γίνουν πραγματικά απειλητικές καταστάσεις πρέπει να έχουν σημαντική διάρκεια, ενώ η ψυχική πίεση θίγει κατά προτεραιότητα άτομα με ένα ευάλωτο προσωπικό υπόστρωμα.
 Η ευρεία χρήση των αντικαταθλιπτικών και των αγχολυτικών φαρμάκων προηγείται σαφέστατα της οικονομικής κρίσης και αφορά την τελευταία τριακονταετία.
Αυτό οφείλεται τόσο στους γιατρούς, καθώς η συνταγογράφηση έχει γίνει θεραπευτικός αυτοματισμός ακόμα και σε ήπιες καταθλιπτικές εικόνες χάρη στη γρήγορη βελτίωση του άγχους, όσο και τους ασθενείς που τα επιζητούν.
Η αντιμετώπιση των συμπτωμάτων με «στεγνή» ψυχοθεραπεία ή κοινωνικά μέσα είναι πολύ πιο μακροχρόνια και απαιτεί την κινητοποίηση ατομικών και ομαδικών δυναμικών, που δεν είναι πάντα προφανή και διαθέσιμα.
 Δεν μπορούμε να μιλούμε για «εθνική κατάθλιψη». Ισως να ονομάζουν έτσι τη γενικευμένη αναστάτωση των ανθρώπων από τη σωρεία δυσμενών αλλαγών που βλέπουν ή φοβούνται.
Η κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα δεν μπορεί να αναλυθεί με όρους ψυχολογίας των ατόμων, οι πολιτικοί όμως γνωρίζουν ότι αν καταφέρουν να συντονιστούν με τους φόβους και τις ελπίδες πολλών ανθρώπων και να τους δώσουν μια, έστω μακρινή, διέξοδο αποκτούν σημαντικό προβάδισμα.
 Οταν κάποιος καταρρέει υπό το βάρος της κατάθλιψης και του άγχους τότε η χρήση των διαθέσιμων θεραπευτικών μεθόδων, συμπεριλαμβανομένων των φαρμάκων, είναι απαραίτητη.
Οταν όμως η κατάθλιψη φτάνει σε διψήφια ποσοστά του πληθυσμού, τότε παύει να είναι το πρόβλημα μερικών ευάλωτων ατόμων και γίνεται κοινωνικό.
Αυτό σημαίνει ότι η κοινωνική πραγματικότητα σπρώχνει στα άκρα πολλούς από τους πολίτες του τόπου και η θεραπεία γίνεται κοινωνική, δηλαδή η άρση των πιέσεων και η βελτίωση των συνθηκών που γεννούν την κατάθλιψη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Το αντίδοτο στο μείζον πρόβλημα της κατάθλιψης
Αυτοκτονίες στη διάρκεια της ελληνικής κρίσης (2ο μέρος)
Αυτοκτονίες στη διάρκεια της ελληνικής κρίσης (1ο μέρος)

_____________